W Austrii obowiązuje obecnie model uzależniający przyznawanie praw od statusu danej społeczności. Główna linia podziału przebiega między mniejszościami uznanymi [...] oraz nieuznanymi [...]. Do grona pierwszych zalicza się Słoweńców, Chorwatów, Węgrów, Romów, Czechów i Słowaków.
[...] Pod koniec XX wieku polska grupa podjęła intensywne wysiłki mające na celu oficjalne uznanie ze strony austriackich władz. Byłoby to zwieńczeniem wzajemnych relacji oraz wkładu, jaki Polacy wnieśli w kształtowanie austriackiej państwowości. Wielu z nich należało bowiem do grona szczególnie zasłużonych. [...] Dwa wnioski o oficjalne uznanie złożone w 1996 roku zostały odrzucone. Głównym zarzutem ze strony władz było niespełnienie wymogu tzw. „ciągłości istnienia”. [...] Stosunek austriackich władz pozostaje jak na razie nieugięty.
Źródło: E. Godlewska, Ewolucja austriackiej polityki wobec mniejszości narodowych w XX wieku, [w:] Austria i relacje polsko-austriackie w XX i XXI wieku, red. A. Kisztelińska-Węgrzyńska, K.A. Kuczyński, Łódź 2014, s. 85–86, 99.

Wymień mniejszości, które są uznawane przez Austrię i Polskę.