Ustawowa regulacja w prawie polskim
zgromadzeń:
a. wprowadza rozwiązanie polegające na tym,
że organy nazwane w ustawie organami
nadzorczymi w stosunku do stowarzyszeń, nie
dysponują faktycznie uprawnieniami
nadzorczymi, ponadto ustawa – Prawo o
stowarzyszeniach przewiduje, że
stowarzyszenie uzyskuje osobowość prawną i
może rozpocząć działalność dopiero z chwilą
uzyskania wpisu do odpowiedniego rejestru;
b. obejmuje wyłącznie zgrupowania
odbywające się na otwartej przestrzeni, co
zgodne jest z konstytucyjnym wymogiem
wprowadzania jedynie takich ograniczeń w
korzystaniu z praw i wolności konstytucyjnych,
które są konieczne w demokratycznym
państwie;
c. była przedmiotem orzeczeń Trybunału
Konstytucyjnego, który m.in. wskazywał, że
manifestacje spontaniczne nie mogą być
automatycznie uznane za nielegalne, a także
za niezgodny z Konstytucją uznał zakaz
korzystania z tej wolności przez osoby,
których wygląd zewnętrzny uniemożliwia ich
identyfikację