Obywatel a władza w Białorusi przełomu XX i XXI wieku
Kiedy Łukaszenko doszedł do władzy[,] stawił czoło dwóm zadaniom […]: pokonaniu
istniejącej opozycji i kumulacji swoich zysków i sukcesów tak, aby opozycja już nigdy nie miała
szansy się podnieść. […] Pierwsze zadanie zostało osiągnięte przez przeprowadzenie w maju
1995 r. konstytucyjnego referendum w sprawie nadania językowi rosyjskiemu statusu języka
urzędowego, zmiany narodowych symboli na te z czasów sowieckich […] oraz zgody na
integrację z Rosją. Referendum zakończyło się głośnym zwycięstwem Łukaszenki. […] Drugie
zadanie zostało spełnione przez przeprowadzenie w listopadzie 1996 r. konstytucyjnego
referendum, które poprawiło Ustawę Zasadniczą w taki sposób, że cała formalna władza
i kontrola nad poszczególnymi resortami rządowymi łącznie z jurysdykcją i legislaturą zostały
przekazane w ręce prezydenta. […] Rezultaty […] stały się widoczne, kiedy Łukaszenko […]
zdecydował się przeprowadzić w październiku 2004 r. referendum razem z wyborami
parlamentarnymi. […] Według oficjalnego raportu Centralnej Komisji Wyborczej, 79%
głosujących było za umożliwieniem Łukaszence ubiegania się o kolejną kadencję.
Geopolityczne miejsce Białorusi w Europie i na świecie, red. V. Bulhakau, Warszawa 2006, s. 66–67, 75.
Rozstrzygnij, czy mechanizmy demokracji bezpośredniej mogą sprzyjać utrwalaniu
władzy autorytarnej. Odpowiedź uzasadnij, formułując dwa argumenty na podstawie
tekstu