Dzięki tzw. beneficium separationis bonorum:
a) wierzyciele zwracali się do pretora o oddzielenie dóbr spadkowych od składników majątku
dziedzica.
b) dziedzice przyjmowali spadek ograniczając odpowiedzialność za długi.
c) o ochronę zwracał się do pretora niewolnik, który w dziedziczeniu testamentowym stał się
dziedzicem koniecznym.