Z podanego tekstu wypisz po 5 przykłady związku rządu oraz zgody.
Panie Rektorze,
Prześwietny Senacie,
Dostojny Doktorancie,
Panie, Panowie,
[…]
Od ponad półwiecza twórczość literacka Tadeusza Różewicza wzbogaca krajobraz
literatury polskiej i tym samym funduje sławę naszej narodowej kultury w wymiarze
światowym. Jest więc w tym głęboki sens, że Prześwietny Senat Uniwersytetu Śląskiego podjął
inicjatywę nadania doktoratu honorowego wielkiemu pisarzowi. Manifestuje się też i moja
wielka radość z tego powodu, iż powierzył mi zaszczytną rolę promotora-laudatora. […]
W świetle […] tego, co o Tadeuszu Różewiczu mówi nauka o literaturze i krytyka literacka,
jawi się nam autor Kartoteki jako przenikliwy i wrażliwy świadek dylematów naszej epoki.
Należy do „rocznika Kolumbów”, a więc do tej generacji Polaków, którzy byli urodzeni
u progu II Rzeczypospolitej. Sposobieni do życia mądrego i szczęśliwego, spotkali się
nieoczekiwanie oko w oko z wojną, ciemną nocą okupacji oraz ogromem doznań, jakie niosły
ze sobą systemy totalitarne. Właśnie te doświadczenia zdeterminowały kształt ideowy
i artystyczny fenomenalnego debiutu Różewicza. W tomach poetyckich Niepokój i Czerwona
rękawiczka wypowiadał się w imieniu swojego pokolenia, dokonując gorzkiego obrachunku
z minioną wojenną przeszłością. Doszedł do prawdy, że po Oświęcimiu dawna poezja okazała
się w wielu przypadkach anachroniczna w sferze treści, a w sferze formy – sztuczna.
Rezygnował z patosu wojennego, z koncepcji poezji patriotyczno-tyrtejskiej. Wiedział dobrze,
że w nowej sytuacji należy dążyć do przywracania słowom ich pierwotnych sensów i znaczeń.
Mówimy, że stał się kreatorem wiersza pozbawionego nadmiernej metaforyki i zdobnictwa,
zbliżonego do prozy, zwanego odtąd „wierszem różewiczowskim”. Ale zdajemy sobie sprawę
z tego, iż wiersz ten (odkrycie na miarę dokonań wersyfikacyjnych Kochanowskiego
i Mickiewicza) ma swoją dyscyplinę i logikę – składniową i intonacyjną. Pozostanie on na
trwałe w dziejach naszej literatury. […] Podkreślmy to wyraźnie: f e n o m e n e m systemu
Różewiczowskiego jest n o w y sposób artykulacji zagadnień moralnych, od zawsze będących
przecież istotą poezji, lecz po doświadczeniach II wojny światowej domagających się
o d m i e n n y c h rozwiązań artystycznych. […]
Poeta walczy […] z absurdem i dewiacjami współczesnej cywilizacji; sygnalizuje
niebezpieczeństwa procesów dezintegracyjnych, zagubienia się w świecie chaosu i w złudach
konsumpcyjnego życia, życia zuniformizowanego i nijakiego. Cierpliwie i konsekwentnie
występuje z moralistyczną przestrogą. […]
Nie słabnie zainteresowanie czytelnicze tym Wielkim Współczesnym, który stał się już
za życia prawdziwym klasykiem literatury polskiej. […]