Wypisz z tekstu środki stylistyczne
JAN LECHOŃ
Jest mi dzi­siaj źle bar­dzo, jest mi bar­dzo smut­no,
My­śli mam zwię­dłe, cho­re, jak kwia­ty na gro­bie,
Za oknem wisi nie­bo niby sza­re płót­no.
Nie mogę cię dziś ko­chać i my­śleć o to­bie.

Mię­dzy nami jest prze­paść, prze­paść nie­zgłę­bio­na,
I choć­by­śmy wy­ko­chać po brzeg du­sze chcie­li,
To wszyst­ko, co nas łą­czy, jest mi­łość sza­lo­na,
A wszyst­ko, co jest praw­dą, na wie­ki nas dzie­li.

Wiem te­raz: to jest ja­sne jak słon­ce na nie­bie,
I musi sko­nać ser­ce pod cięż­ką ża­ło­bą,
Bo ni­g­dy cię nie we­zmę na wiecz­ność dla sie­bie.
Ty ni­g­dy mną nie bę­dziesz, a ja ni­g­dy tobą.