Widzowie teatru elżbietańskiego
Giuseppe Tomasi di Lampedusa
Szekspir
Tak więc teatr elżbietański wywodzi się z jednej strony z widowisk religijnych, podczas których przedstawiano scenki […] z Pisma Świętego i cudownych żywotów świętych, a ze strony drugiej, z ballad, które z czasem […] przekształciły się w utwory dramatyczne. […]

Te gospody‑teatry znajdowały się na prawym brzegu Tamizy, który w tamtych czasach był zwykłą wsią, ciągnącą się aż do portu. A ich publiczność składała się w większości z marynarzy i tragarzy portowych, z bywalców tawern i prostytutek. […] Same wspaniałe typy, rozbójnicy nie mający ani ogłady, ani cienia skrupułów i bez wahania sięgający po noże […]. W roku 1597, to znaczy w roku wystawienia Henryka V i Juliusza Cezara, w dwu teatrach londyńskich doszło dziewięciokrotnie do zabójstw w bójkach. Niemal każde przedstawienie poprzedzało zabicie na scenie cielęcia, którego dokonywał aktor, gdyż taka krwawa scena cieszyła się szczególnym powodzeniem u publiczności. […] Kiedy aktor lub dramat nie znajdował uznania, nie ograniczano się w dezaprobacie do okrzyków, ale rzucano na scenę zabite psy lub koty i zdechłe szczury […]. Jeżeli sztukę chciała obejrzeć królowa lub lordowie, zarządzano wystawienie jej w pałacu.

Był to teatr nie tyle dla ludu, co dla plebsu, i nie tyle nawet dla plebsu, co dla przestępczego półświatka.

O tym wszystkim nie powinno się zapominać, bo to pozwala usprawiedliwić i wytłumaczyć brak umiaru i okropności wielu dramatów elżbietańskich, prostactwo niektórych scen, również u Szekspira […].

Wyjaśnij, jaki wpływ na twórczość dramatopisarzy miał fakt, że odbiorcami ich sztuk była określona widownia.