W przytoczonym fragmencie przedstawienie sporu uczniów zostało zdynamizowane m.in. przez wprowadzenie słownictwa batalistycznego. Odpowiedz na pytanie: jak nazywamy taki zabieg stylistyczny i w jakim celu się go stosuje?

"Raptownie «upupiony» Józio wpada w sam środek dziwnego, izolowanego od rzeczywistości mikroświatka, w którym uczniowie, nieustannie obserwowani przez matki i nauczycieli, żyją w sztucznej atmosferze, mówią sztucznym językiem i dyskutują nad nierzeczywistymi problemami. Kapitalne są sceny lekcji szkolnych, podczas których uczniowie razem z zasuszonymi «preparatami» poezji Słowackiego czy łacińskich tekstów przyswajają sobie jednocześnie formułę podziwu i uwielbienia dla wieszcza lub klasycznej gramatyki. W czasie szkolnej przerwy wybucha gwałtowny, jak wszystko tutaj nie z tego świata, spór o to, czy młodzież ma być niewinna, czy uświadomiona. Tworzą się dwie partie: czystych Chłopiąt i sprośnych Chłopaków. Kłótnia gorzeje coraz większa na tle absolutnej obojętności przyrody (stale podkreślana jest niewspółmierność człowieka i natury, istniejących obok siebie, ale nie mających ze sobą nic wspólnego). Spór kończy się groteskowym pojedynkiem na miny między dwoma antagonistami: Miętusem i Syfonem; twarze przestają cokolwiek wyrażać, stają się kształtowanymi dowolnie maskami. Scena kończy się wreszcie ogólną bijatyką".