Stanisław Wasylewski pisze, że: "Gdy chorobliwe maniactwo zaczęło zagrażać porządkowi społecznemu, gdy młodzieniaszki warszawskie uśmiercali się po przeczytaniu Dziadów, gdy Szarlotta Stieglitz w Niemczech odebrała sobie życie, by dać mężowi temat literacki - zabrzmiała w literaturze trąbka do odwrotu". Czy stwierdzenie to znajduje potwierdzenie w tekście Małgorzaty Karpinskiej? Odpowiedź uzasadnij.

Małgorzata Karpińska, Oblicza romantycznego "taedium vitae" (fragmenty): "Samobójstwo, samowolne przekroczenie granicy życia i śmierci, wydaje się immanentną cechą ludzkości. Karty historii i literatury znają wiele imion słynnych samobójców: Samson, napierając na kolumny świątyni, krzyczał: «Niech zginę wraz z Filistynami», Judasz «poszedł i powiesił się», Petroniusz otwierał sobie żyły, żartując z przyjaciółmi, samobójczą śmiercią zakończyły swe życie Safona, Kleopatra, Jokasta, także Edyp, Katon Młodszy, a z bliższych nam Condorcet, Jean Marie Roland i niektórzy inni żyrondyści, lord Castlereagh. […] Kolejna fala modnych rozważań o samobójstwie powróciła wraz z drugą, obserwowaną w całej Europie, falą «gorączki werterowskiej». Nawrót tej choroby wiąże się z osobą Madame de Staël i jej dziełkiem o Niemczech, w którym entuzjastycznie wyrażała się o Werterze. Przypomnienie czynu Wertera padło na podatny grunt. Triumfujący coraz powszechniej romantyzm tworzył bowiem z samobójstwa jeden z głównych swych motywów. Wszak od sentymentalizmu emocje stały się głównymi wartościami, które skłaniały do podejmowania samodestrukcyjnych decyzji. Nie przypadkiem, mówiąc o romantyzmie, wymieniamy słowa rodem z podręcznika medycyny: szaleństwo, gorączka, choroba, melancholia, spleen. Kresem choroby bywa wszak często śmierć. Romantycy żyli w bliskim kontakcie ze śmiercią. Świadomie używamy tu określenia «kontakt», a nie «akceptacja» czy «zbliżenie», gdyż zabarwienie emocjonalne tych stosunków zależy w znacznej mierze od osoby przeżywającej ów stan. Czasami śmierć jawiła się jako wyzwolenie [...]".