Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło,

Mniej silnie, ale szerzej niż we dnie świeciło,

Całe zaczerwienione, jak zdrowe oblicze

Gospodarza, gdy prace skończywszy rolnicze,

Na spoczynek powraca. Już krąg promienisty

Spuszcza się na wierzch boru i już pomrok mglisty,

Napełniając wierzchołki i gałęzie drzewa,

Cały las wiąże w jedno i jakoby zlewa;

I bór czernił się na kształt ogromnego gmachu,

Słońce nad nim czerwone jak pożar na dachu.;

Wtem zapadło do głębi; jeszcze przez konary

Błysnęło jako świeca przez okienic szpary,

I zgasło. I wnet sierpy, gromadnie dzwoniące

We zbożach i grabliska, suwane po łące,

Ucichły i stanęły: tak pan Sędzia każe,

U niego ze dniem kończą pracę gospodarze.

„Pan świata wie, jak długo pracować potrzeba;

Słońce, jego robotnik, kiedy znidzie z nieba,

Czas i ziemianinowi ustępować z pola”.

Tak zwykł mawiać pan Sędzia, a Sędziego wola

Była ekonomowi poczciwemu świętą;

Bo nawet wozy, w które już składać zaczęto

Kopę żyta, niepełne jadą do stodoły;

Cieszą się z niezwyczajnej ich lekkości woły. (Wymień wszytskie epitety porównania oraz przenośnie i wypisz ich funkcje)