Romantyczna nieskończoność. Studium identyfikacji pojęcia(fragment)Bez wątpienia nieskończoność jako idea wpisana w przestrzeń sztuki i metafizyki [...] stała się podstawowym pojęciem programowym wczesnej fazy romantyzmu w Polsce, integrującym w dużym stopniu naszą estetykę z inspirującą myślą europejską. [...]W rodzimej estetyce i krytyce za sprawą Mochnackiego szybko przyjęto i nawet zbanalizowano tezę mówiącą, iż „żadna ze sztuk pięknych z taką mocą na duszę naszę, jak muzyka i poezyja nie działa. Tamta nasze serca zachwyca, ta duszę porywa, a obie nieskończoności uczucia w naszej piersi wlewają”. [...] Nieskończone i niezbadane były dla romantyków przestrzenie ludzkiej myśli i egzystencji [...]. Nieskończone piękno natury niekiedy przerażało i kierowało uwagę na inne, mistyczne aspekty bytu. Wskutek nieskończonej mocy Boga otwierał się wszechświat ze swoimi tajemnicami skrytymi w gwiazdach, ale i człowiek jako wyjątkowa jednostkowa egzystencja stawał się dla siebie samego nieskończoną tajemnicą –byłnieprzewidywalny i niezgłębiony [...]. Dla romantyków stało się oczywiste, że „koniecznym warunkiem poetycznych utworów jest nieskończoność, wolna, sama sobą tylko, nie zewnętrznymi przedmiotami ograniczona działalność i myśl wyobraźni”. Mirosław Strzyżewski, Romantyczna nieskończoność. Studium identyfikacji pojęcia, WN UMK, Toruń 2010.1. Określ jednym zdaniem temat tekstu Mirosława Strzyżewskiego. Nie cytuj.