Przedstaw poglądy bohaterów, przedstawionych w poniższym fragmencie. Jakie postawy reprezentują?

"[w szpitalu] Nagle jednak inni chorzy umilkli. Doktor zorientował się wtedy, że krzyk dziecka ostabł, słabł ciągle i urwał się wreszcie. [...l Z ustami otwartymi, ale niemymi, dziecko odpoczywało w głębi rozrzuconych koców [...l; Paneloux zbliżył się i wykonał gest błogosławieństwa. Potem zebrał sutannę i wyszedł środkiem sali. [...l Rieux wychodził już z sali krokiem tak szybkim i z takim wyrazem twarzy, że kiedy mijał Paneloux, ten wyciągnął rękę, żeby go zatrzymać. - Chodźmy, doktorze - powiedział. Rieux odwrócił się, ciągle tym samym porywczym ruchem, i rzucił gwałtownie: - Ach, ten przynajmniej był niewinny, ksiądz wie o tym dobrze! [... j - Dlaczego mówił pan do mnie z takim gniewem? - powiedział głos za nim. - To widowisko było dla mnie także nie do zniesienia. Rieux odwrócił się do Paneloux. ', To prawda - rzekł. - Niech mi ksiądz wybaczy. Ale zmęczenie to szaleństwo. Zdarzają się takie godziny w tym mieście, kiedy nie czuję nic prócz buntu. - Rozumiem - szepnął Paneloux. - To budzi bunt, ponieważ przekracza naszą miarę. Ale może powinniśmy kochać to, czego nie umiemy pojąć. Rieux wyprostował się nagle. Patrzył na Paneloux z całą siłą i namiętnością, do jakich był zdolny, i potrząsnął głową. - Nie, mój ojcze - powiedział. - Inaczej rozumiem miłość. I nigdy nie będę kochał tego świata, gdzie dzieci są torturowane. [.. .l Lecz nie chcę spierać się z księdzem. Pracujemy razem w imię czegoś, co łączy nas ponad bluźnierstwami i modlitwami. Tylko to jest ważne. Paneloux usiadł obok Rieux. Twarz miał wzruszoną. - Tak - powiedział - tak, pan również pracuje dla zbawienia człowieka. Rieux próbował się uśmiechnąć. - Zbawienie człowieka to zbyt wielkie słowo dla mnie. Nie idę tak daleko. Interesuje mnie jego zdrowie, przede wszystkim zdrowie."