Przeczytaj uważnie poniższy tekst, a następnie napiszecie do niego, plan odtwórczy.
"Obyczaje i wychowanie rycerskie w średniowieczu"
Na podstawie eposów rycerskich wykrystalizował się z czasem etos średniowiecznego rycerza. Był to zbiór zasad i reguł wyznaczających określony styl życia i postępowania w różnych sytuacjach, charakteryzujący się pewnymi normami i hierarchią wartości charakterystyczną dla przedstawicieli stanu.
Średniowieczny rycerz musiał być dobrze urodzony, hojny, odważny, wierny danemu słowu, oddany seniorowi, musiał walczyć zgodnie z określonym kodeksem, unikać podstępów, trwać na polu walki bez względu na wszystko, stawać w obronie słabszych.. Powinien mieć również wybrankę serca – damę, do której wzdychał i oddawał jej cześć. Zanim mężczyzna stał się rycerzem, musiał przejść kolejne etapy kształtowania swego charakteru i umiejętności, poddając się rycerskiemu wychowaniu. Młodzi chłopcy naukę rzemiosła rozpoczynali w wieku 7 lat, wtedy to spod kurateli matki przechodzili pod męską opiekę.
Dbano o rozwój fizyczny i intelektualny, zwracano też uwagę na ćwiczenia fizyczne, naukę odpowiedniego władania bronią, a także jazdą konną. Popularną formę ćwiczeń stanowiło celowanie kopią do zawieszonej tarczy, czy atakowanie drewnianych manekinów za pomocą kopii i miecza. Wśród siedmiu szlachetnych umiejętności wyróżniających prawdziwego rycerza wskazywano wówczas bowiem: jazdę konną, pływanie, strzelanie z łuku, gimnastykę, ptasznictwo, wierszowanie i grę w szachy Do pożądanych cech rycerza należało także odpowiednie podejście do kobiet, umiejętność układania wierszy, śpiewu i gry na instrumencie. Celem wychowania średniowiecznego rycerza było więc stworzenie męża rozsądnego, oczytanego w literaturze, potrafiącego się wspaniale wysławiać, obytego w towarzystwie, a przy tym odważnego i biegłego w sztuce wojennej
Wiek, w którym mężczyzna mógł stać się rycerzem nie był precyzyjnie sformułowany, różnie w tym względzie bywało. Z pewnością, biorąc pod uwagę dolną granicę, należało zbliżać się wiekowo do uzyskania wieku sprawnego. Pasować na rycerza mógł jedynie król lub wyznaczone w jego imieniu osoby. Akt pasowania przeważnie miał formę specjalnie zorganizowanej uroczystości dworskiej, w czasie której zaszczytu dostępowało nawet kilkadziesiąt osób. Pasowanie na rycerza najprawdopodobniej stanowiło jeden z elementów ceremoniału koronacyjnego. Nowo koronowany król po właściwych uroczystościach powoływał wówczas nowych rycerzy. Akt ten bardzo często miał miejsce także podczas kampanii wojennych, był najczęściej nagrodą za odwagę i elementem integracji armii. Kluczowy moment ceremonii stanowiło wręczenie pasa rycerskiego, a także złożenie przysięgi wierności władcy i obietnica postępowania zgodnie z kodeksem rycerskim. W późnym średniowieczu akt pasowania przybrał charakter nieco bardziej elitarny. Nie był postrzegany jako kolejny etap edukacji rycerskiej, lecz raczej wyraz uprzywilejowania, nagrody i prestiżu. Stanowił widzialny znak królewskiej łaski. Na rycerskie pasy najczęściej mogli liczyć jedynie możni wywodzący się z najważniejszych rodów.

Jedną z najpopularniejszych form rozrywki, przeznaczona wyłącznie dla stanu rycerskiego, stanowiły turnieje. Były to swego rodzaju zmagania imitujące bitwy i pojedynki, zorganizowane z bogatą oprawą zewnętrzną. Turnieje były widowiskiem dworskim, gromadzącym liczną widownię, przybierały różne formy. Zmaganiom towarzyszyły wspaniałe uczty, muzyka i różnego rodzaju inscenizacje. Znaną i niezwykle popularną formą rycerskiej rozrywki były także polowania. Udział w nich miał walor edukacyjny, zdobyte wówczas sprawności można było później wykorzystać na polu walki. Inną rozrywką, której chętnie oddawali się średniowieczni rycerze były także różnego typu gry i zabawy. Powszechną, niezwykle cenioną umiejętnością w stanie rycerskimi, była znajomość zasad i biegłość w rozgrywkach szachowych.
Formę spektaklu przybierał także średniowieczne pojedynki. Były one sposobem na rozwiązanie sporu, walkę o cześć i dobre imię rycerza, ich wynik traktowany bywał jako wyrok sądu Bożego Pojedynkowano się często, co nieraz wynikało z eskalacji konfliktu, wyrównywania porachunków, urażenia dumy, czy bezpodstawnego oskarżenia; czasem zaś pojedynek stanowił formę zawodów, rywalizacji między rycerzami.