Przeczytaj tekst i odpowiedz na pytania:

Czy deszcz także ma ojca? (fragmenty)

Nawet gdyby Biblia nie zawierała już niczego oprócz Księgi Hioba, byłaby dla mnie zawsze Księgą nad Księgami (i mówię to ze świadomością, że w takim wypadku Biblia byłaby rzeczywiście groźną księgą) byłaby dla mnie słowem Bożym, dostarczającym mi więcej światła niż wszystkie święte pisma w dziejach religii, które w ciągu swojego życia poznałem. Jest to jednak światło szczególne: bardziej oślepia niż oświetla; całą ta księga bardziej zasypuje pytaniami, niż uspokaja odpowiedziami; bardziej niepokoi otchłanią tajemnicy, niż buduje na skale pewności. Księga Hioba stawia człowieka wobec absurdalności zła, a jednocześnie podrywa i kwestionuje wszystkie klasyczne dążenia religii do łagodzenia za pomocą pobożnych teorii wstrząsu doznanego przez rozum.

Jak dziwnie poczyna sobie Bóg, który na lamenty i zarzuty Hioba odpowiada w taki sposób, że zaczyna mu opisywać dziki dramatyzm przyrody i stawia mu przy tym pytania, o których wie, że żaden śmiertelnik nie może na nie odpowiedzieć! ,,Czy deszcz także ma ojca? Kto rozmnożył szron z nieba?”. Albo: ,,Gdzie jest droga do spoczynku światła? Gdzie mieszkają mroki?”.

Pan, wchodząc w ów przewlekły spór, przyznaje rację Hiobowi, a nie swoim adwokatom - być może dlatego, że Hiob w swoim krzyku znalazł jeszcze jedno wyjaśnienie; Pan jest inny. Jest inny, niż myślałem! Jest inny, niż opisują go tradycyjne teologiczno-moralno-prawne teorie pobożnych i uczonych przyjaciół Hioba. Ale właśnie Hiob wzywa Pana przed sąd, stawia go w roli oskarżonego. Domaga się, aby zdjął w końcu groźną maskę niepojętego, podstępnego, nieobliczalnego i zatwardziale milczącego wroga, który atakuje bez wypowiedzenia wojny i bez podania powodu.

Pan do tej gry przystępuje, przyjmuje wyzwanie; jednak sąd musi się odbyć w innej, większej przestrzeni niż przestrzeń zwykłych teologiczno-moralnych kategorii; odbywa się w przyrodzi.

,,Czy jest tu ktoś, kto mnie słucha, czy jest tu ktoś, kto mnie słyszy?” - woła Hiob, zdruzgotany niezdolnością swoich przyjaciół do słuchania i rozumienia jego słów boleści. ,,Tak, jestem tutaj” - powiada Pan z wichru i burzy.



Pyt 1.

Określ rodzaj drugiego zdania tekstu. Ustal, według jakiej zasady zostało ono zbudowane. Nazwij zastosowany w tym samym zabieg stylistyczny.

Pyt 2.

Sformułuj tezę, która jest uzasadniona drugim zdaniem tekstu.

Pyt 3.

Na podstawie 1 akapitu tekstu zapisz 2 argumenty na uzasadnienie tezy sformułowanej w pytaniu 2.

Pyt 4.

Co, poza autorem, łączy pytania sformułowane w 2 akapicie?

Pyt 5.

Z pierwszego zdania akapitu 3 , zacytuj sformułowanie wyrażające brak pewności, przypuszczenie. Wyjaśnij, czego dotyczy to przypuszczenie.