PRZECZYTAJ I ODPOWIEDZ NA PYTANIE 
KOŁYSANKA
Czesław Miłosz
Nad filarami, z których smoła ścieka, 
w prowincji tej, gdzie salwa co dzień błyska, 
pod śpiew saperów o losie człowieka 
kołysze płacz dziecinny kołyska.
Kołysze, lula nowego bohatera 
w zapachu ognia i spalonych zbóż. 
Pluszczą pontony, tryska ptak zbudzony.
Roz-kwi-ta-ły pęki białych róż
Nie śpiewajcie, chłopcy, pieśni tej 
Porucznik mówi – bo zanadto smutna, 
i tak już w wodzie mokniemy po pas. 
Nie bójcie się, tam w górze nie szrapnele – 
po prostu leci ogień sennych gwiazd.
Mój mały – szepczą dziecku w wiosce siwej 
od mgły armatniej – mały, bajkę chcesz? 
Więc była… rzeka nazwana Stochodem.
W rzece mieszkała taka ryba, leszcz.
A leszcz był płaski, jak miesiąc wieczorem, 
i pływał sobie, wodne kwiaty jadł, 
aż przyszedł ktoś nad wodę i zakrzyczał: 
wróć, u-ca-łuj jak za dawnych lat.
Zdziwił się leszcz, kto go wołać może 
Ale dość bajki, śpijże już, mój mały. 
Jest inna bajka. Był raz sobie kraj, 
a w kraju żyta szerokie szumiały, szumiały żyta, szumiały i szły 
krajem pociągi pełne bochnów chleba, 
nad pociągami srebrny grał skowronek… 
Dalej nie umiem.
Wilno, 1933/34

MAŁY MIT
Józef Czechowicz
zgasł wieczór i obłoków aluminium 
w oknie twarz unieś 
ostatnie to linie
giną w czarnych jedwabi łunie 
z mroków 
udręki posuch 
głos idzie żałosną steczką
 w kołysce kroków 
tego głosu
uśnij syneczku syneczku
świergocą miotacze gwiazd 
aż cienko szyba się odzywa 
dusi powolnie jak gaz 
kołysanka nieprawdziwa 
ale 
cieknie z pogańskich parowów 
parna osłoda nocy 
znowu 
tyle kochanej niemocy 
syneczku
zasypią cię czarne
róże sen pod ciało podłoży się płomykiem 
sierpem 
a za sierpem wiosna zasadzka
zasypano godziny cacka 
niepamiętania kurzem 
syneczku syneczku
sobie nucę 
siebie smucę 
ciebie nigdy nie było

PYTANIE
Jaki jest nastrój tekstów. Jakie ma znaczenie dla tego nastroju zakończenie obu tekstów?