Problem alegorii jest bardziej skomplikowany. Zgodnie z konwencją literacką średniowiecza Dante ucieka się do personifikacji pojęć
abstrakcyjnych. Obok sensu dosłownego odgadujemy sens ukryty mniej lub bardziej dokładnie. Ta tendencja do uplastycznienia pojęć abstrakcyjnych właściwa jest literaturze prowansalskiej, jak i włoskiej. Uzewnętrznia się również w sztukach plastycznych, które reprezentują
Giovanni Pisano w rzeźbie oraz Giotto w malarstwie. Alegoria posługuje się chętnie mitologią. Dante wprowadza w tym celu postaci
mitologiczne zaczerpnięte z dzieł Owidiusza, Wergiliusza, Stacjusza i Lukana. W średniowieczu utożsamiano często symbol i alegorie, rozgraniczenia ścisłego miedzy tymi dwoma terminami nie było.

W jakim celu, według autora tekstu, Dante wprowadza do swojego dzieła postaci mitologiczne?