Mikołaj Sęp Szarzyński
Sonet IV "O wojnie naszej, którą wiedziemy z szatanem, światem i ciałem"
Pokój — szczęśliwość; ale bojowanie
Byt nasz podniebny: on srogi ciemności
Hetman i świata łakome marności
O nasze pilno czynią zepsowanie.
Nie dosyć na tym, o nasz możny Panie!
Ten nasz dom — ciało —, dla zbiegłych lubości
Niebacznie zajźrząc duchowi zwierzchności,
Upaść na wieki żądać nie przestanie.
Cóż będę czynił w tak straszliwym boju,
Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie?
Królu powszechny, prawdziwy pokoju
Zbawienia mego, jest nadzieja w tobie!
Ty mnie przy sobie postaw, a prześpiecznie
Będę wojował i wygram statecznie.

Odpowiedz na pytanie.
Sęp proponuję człowiekowi postawę humanizmu heroicznego. Ukazuje tragizm losu człowieka na tym świecie. Jednak dystych zamykający (pointa) przynosi "syntezy sprzeczności" (odnalezienie harmonii w Bogu.) Jaką barokową idea kojarzysz taką wizję rzeczywistości?