Które cytaty spośród G, H, I zawierają wypowiedzi autotematyczne i co jest ich tematem?
G. A może dzieło wynikło z naśladowania mistrzowskich dzieł? Z nieumiejętności stworzenia normalnego dzieła?
Ze snów?
Z kompleksów?
A może ze wspomnień dzieciństwa?
A może zacząłem i tak jakoś mi się napisało? [...]
Należałoby też ustalić, orzec i zdefiniować, czy jest ono powieścią, pamiętnikiem, parodią, pamfletem, wariacją na tematy fantazji, studium – i co przeważa w nim: żart, ironia czy głębsze znaczenie [...].
Witold Gombrowicz, Ferdydurke, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 182.
H. Odpowiedziałem przeczącym ruchem głowy. Chciałem, by poznała, że stoję tu bez żadnych innych po temu powodów, jak tylko ja i ty, że mam prawo stanąć we drzwiach podczas twojego telefonu, jako towarzysz w nowoczesności i rówieśnik, Młodziakówno, pojmij, że między nami wyjaśnienia są zbyteczne, po prostu mogę bez ceremonii przyłączyć się do ciebie.
Witold Gombrowicz, Ferdydurke, Wydawnictwo Literackie, Kraków 1987, s. 115.
I. Na to więc autor biedzi się latami, kroi, nagina, zrywa, łata, poci się i męczy, aby specjalista powiedział czytelnikowi, że dobra konstrukcja? Ale dalej idźmy, dalej, na teren codziennego prywatnego doświadczenia! Czy byle telefon albo byle mucha nie oderwie go od lektury akurat w tym miejscu, gdzie wszystkie poszczególne części zbiegają się w jedność dramatycznego rozwiązania? A cóż dopiero, jeśli w tym momencie brat jego (dajmy na to) wejdzie do pokoju i coś powie? Szlachetny trud pisarza idzie na marne wobec brata, muchy albo telefonu [...].