Kohelet był to człowiek zapewne zamożny, jak możemy się domyślać z księgi, człowiek należący
do wyższych warstw społecznych, zadowolony ze swego życia, człowiek, który — jak to złośliwie zauwa-
żono — mógł sobie pozwolić na to, żeby być sceptykiem, bo widział zło, ale go nigdy osobiście nie zaznał,
jak żyjącyw jego niedalekim sąsiedztwie Hiob. Zatem człowiek, którego było stać na medytacje na temat
sensu życia, dożywszy sędziwego wieku, mógł zobaczyć nowe pokolenia, ludzi, którzy przyszli po nim.
Stać go było też na to, żeby zanieść im to posłanie, zwłaszcza piękny hymn na cześć życia z ostatnich
rozdziałów księgi |...]

Był to człowiek, który zachłysnął się życiem i wszystkimi jego urokami, a potem zobaczył zło
panujące w świecie. Ponieważ ono go osobiście nie dotknęło, mógł je obserwować, mógł sam być może
nałożyć na siebie rodzaj pancerza jako człowiek przenikliwy i pewnie współczujący bliźnim, którzy
cierpieli bardziej od niego. Mógł zastanawiać się nad sensem istnienia.

Jakie relacje łączą akapity 2 i 3? Jakim zwrotem językowym ten związek został zasygnalizowany?