Daniel Naborowski, Na oczy królewny angielskiej 
 
Twe oczy, skąd Kupido na wsze ziemskie kraje, 
Córo możnego króla, harde prawa daje, 
Nie oczy, lecz pochodnie dwie nielitościwe, 
Które palą na popiół serca nieszczęśliwe. 
Nie pochodnie, lecz gwiazdy, których jasne zorze 
Błagają nagłym wiatrem rozgniewane morze. 
Nie gwiazdy, ale słońca pałające różno, 
Których blask śmiertelnemu oku pojąć próżno. 
Nie słońca, ale nieba, bo swój obrót mają 
I swoją śliczną barwą niebu wprzód nie dają. 
Nie nieba, ale dziwnej mocy są bogowie, 
Przed którymi padają ziemscy monarchowie. 
Nie bogowie też zgoła, bo azaż bogowie 
Pastwią się tak nad sercy ludzkimi surowie? 
Nie nieba: niebo torem jednostajnym chodzi; 
Nie słońca: słońce jedno wschodzi i zachodzi; 
Nie gwiazdy, bo te tylko w ciemności panują; 
Nie pochodnie, bo lada wiatrom te hołdują. 
Lecz się wszytko zamyka w jednym oka słowie: 
Pochodnie, gwiazdy, słońca, nieba i bogowie. 

Przyjrzyj się budowie wiersza Naborowskiego. Napisz co takiego zwraca w nim twoją uwagę, a następnie zapoznaj się z dwoma poniższymi pojęciami i dopisz do nich przykłady z wiersza Naborowskiego:

* kompozycja łańcuchowa – polega na rozwijaniu wypowiedzi poprzez powtórzenie w kolejnym fragmencie elementu z fragmentu poprzedniego, np.:  
 * sumacja – w poezji barkowej jest to rodzaj puenty, w której zostają zebrane motywy pojawiające się wcześniej w trakcie wywodu, np.: "