Autor 2 razy zwraca uwagę na mityczny aspekt dzieła Gombrowicza. Wyjaśnij w 2, 3 zdaniach, jak można rozumieć ten epitet.

"Utwór jest spowiedzią mężczyzny, który nie znalazł sobie jeszcze miejsca w życiu i trudno byłoby określić go jednym wyrazem. Wydał on przed kilkoma laty książkę. Jej treść i tytuł sprawiły, że zaczęto traktować go jak nieodpowiedzialnego chłystka. Ukazanie się go na arenie publicznej było niefortunne: czytelnicy, nie zrozumiawszy książki, zyskali jednak asumpt do wydawania opinii o autorze i te opinie formowały go, ugniatały, narzucały mu niepożądaną, fałszywą formę. Jakże jednak wyzwolić się od takiej formy, skoro własnej się nie posiada? Brak określonego kształtu i społecznej roli doskwiera bohaterowi i dlatego postanawia napisać książkę, która wypowiadałaby w pełni jego osobowość. Do tego momentu utożsamia się ze swoim bohaterem. Bohater chwyta za pióro, by wkroczyć w świat kultury-formy pełnej, skończonej, doskonałej i poczyna się akcja mityczna, ucieleśnienie stosunku człowieka do kultury. Objawia się ona w postaci profesora Pimki, który udowadnia mu, że jest niedouczony, zmienia go w lękliwego malca, który boi się dwójki, wreszcie porywa i umieszcza w szkole. Takie zdrobnienie nazywa autor upupieniem lub przyprawieniem pupy. Pupa będzie odtąd dla niego symbolem dzieciństwa. Utwór ukazuje mityczną historię człowieka współczesnego, zdeformowanego odbiciem w świadomości innych ludzi, zdegradowanego przez kulturę, która go przerasta, formowanego i ugniatanego nieustannie przez różne ideały i światopoglądy, człowieka rozdartego między pragnieniem formy skończonej, dojrzałej, a sekretnym pociągiem ku oceanowi treści niedojrzałych, zanurzonych w jego podświadomości. Ukazuje ciągły proces uchylania się formie, ucieczki przed gębą i pupą a jednocześnie fiasko tych dążeń. Jej budowa to teren ciągłego starcia schematu tradycyjnej powieści i czynników dekomponujących, obnażających fikcję i konwencję".