A może Izabela jest anima? Tym tropem idzie D.J. Welsh, interpretując takie " przemożne " postaci kobiece jako literackie przejawy animy. Welsh widzi w Lalce historię obsesyjnej miłości, historię trudnego, powikłanego stosunku mężczyzny do własnej animy. W Lalce mężczyzna przenosi swoją animę na kobietę i zostaje zniszczony.
Anima jest archetypową postacią " obrazu duszy " i reprezentuje komplementarną, odmiennopłciową część psychiki. Przedstawia sobą obraz drugiej płci, jaki mężczyzna nosi w sobie jako jednostka i jako przedstawiciel gatunku. Mówiąc najprościej - każdy mężczyzna nosi w sobie swoją Ewę, każda kobieta - swojego Adama. Ponieważ ta część psychiki jest nieświadoma, więc według praw psychologii głębi, jak wszystko co nieuświadomione, niezróżnicowane, nie przeżyte, ulega projekcji. Każda osoba, w której się zakochujemy, nosi cechy nas samych, ukrytych w animie lub animusie. To właśnie dlatego Wokulski, widząc Izabelę po raz pierwszy w teatrze, ma wrażenie, że ją rozpoznaje.
Zrobiła na nim szczególne wrażenie. Zdawało mu się, że już kiedyś ją widział i że ją dobrze zna. Wpatrzył się lepiej w jej rozmarzone oczy i nie wiadomo skąd przypomniał sobie niezmierny spokój syberyjskich pustyń, gdzie bywa niekiedy tak cicho, że prawie słychać szelest duchów wracających ku zachodowi. Dopiero później przyszło mu na myśl, że on nigdzie jej nie widział, ale - że jest tak coś - jakby na nią od dawna czekał
Tyżeś to czy nie ty? - pytał się w duchu, nie mogąc od niej oczu oderwać

Na podstawie powyższego tekstu, udowodnij tezę: Izabela jest animą Stanisława