A może Izabela jest animą? Tym tropem idzie D. J. Welsh, interpretując takie „przemożne“ postaci kobiece jako literackie przejawy animy. Welsh widzi w Lalce historię obsesyjnej miłości, historie trudnego, powikłanego stosunku mężczyzny do własnej animy. W lalce mężczyzna przenosi swoją anime na kobietę i zostaje zniszczony.
Animą jest archetypową postacią „ obrazu duszy “ i reprezentuje komplementarną, odmiennopłciową część psychiki. Przedstawia sobą obraz drugiej płci, jak mężczyzna nosi w sobie jako jednostka i jako przedstawiciel gatunku. Mówiąc najprościej - każdy mężczyzna nosi w sobie swoją Ewę, każda kobieta - nosi w sobie swojego Adama. Ponieważ ta cześć psychiki jest nieuświadomiona, wiec według praw psychologii głębi, jak wszystko co nieuświadomione, niezróżnicowane, nie przeżyte, ulega projekcji. Każda osoba w której się zakochujemy, nosi cechy nas samych, ukrytych w animie lub animusie. To właśnie dlatego Wokulski widząc Izabelę po raz pierwszy w teatrze, ma wrażenie, że ją rozpoznaje.
Zrobiła na nim szczególne wrażenie. Zdawało mu się, ze już kiedyś ją widział i że ją dobrze zna. Wypatrzył się lepiej w jej rozmarzone oczy i nie wiadomo skąd przypomniał sobie niezmierny spokój syberyjskich pustyń, gdzie bywa niekiedy tak cicho, że prawie słychać szelest duchów wracających ku zachodowi. Dopiero później przyszło mu na myśl, ze on nigdy i nigdzie jej nie widział, ale - że jest tak coś - jakby na nią od dawna czekał.
Tyżeś to czy nie ty? - pytał w duchu, nie mogąc od niej oczu oderwać

Na podstawie podanego tekstu zdefiniuj, jak należy rozumieć pojęcie animy?