4. Ponumeruj poniższe fragmenty tekstu tak, by powstała spójna informacja o satyrze.
Ten największy poeta okresu oświecenia napisał wiele satyr. Najbardziej znane spośród nich to: Żona modna, Świat zepsuty, Pijaństwo, Do króla.
Satyra jest nie tylko gatunkiem literackim, lecz także swoistą formą wyrażania światopoglądu.
To właśnie mamy na myśli, mówiąc o satyrycznej wizji świata w danym utworze lub o satyrycznym stosunku autora do rzeczywistości.

W Polsce satyra pojawiła się już w średniowieczu. Wówczas to szlachcic o nazwisku Słota napisał Satyrę na leniwych chłopów. W renesansie ten gatunek jest reprezentowany przez utwór Jana Kochanowskiego Satyr albo dziki mąż. Złote czasy satyry to jednak dopiero druga połowa
XVIII wieku.

Wszystkie wymienione cechy: zarówno dydaktyzm, jak i humor oraz ironia znajdują odzwierciedlenie w twórczości Ignacego Krasickiego.

Przytoczone określenia oznaczają, że ów świat, owa rzeczywistość są jakby odbite w krzywym
zwierciadle, przez co zostają wyjaskrawione cechy ujemne, naganne. Tak rozumiana satyryczność pojawia się w bajkach, komediach i innych utworach nie tylko oświeceniowych, lecz także współczesnych. Utwory te poruszały sprawy moralne, społeczne i narodowe, były narzędziem przekonywania
o słuszności pewnych postaw i zachowań. Miały przekonywać całe społeczeństwo lub jego wybraną część.

Czy w związku z powszedniością tematów i bohaterów satyry nie są nudne dla odbiorcy?
Otóż w celu uniknięcia nudy i monotonii autorzy satyr uciekają się do bardzo wielu zabiegów,
a przede wszystkim do humoru i ironii.

Gatunek literacki zwany satyrą narodził się w Grecji w czasach antycznych. W tym okresie satyra rozwijała się żywo także w państwie rzymskim. W obu wymienionych krajach uważano ją jednak za utwór popularny, za gorszy gatunek literacki.

Ów dydaktyzm ma niejako dwie strony: pozytywną i negatywną. Ukazywanie ujemnych wzorców opiera się na założeniu, że antyideały są bliższe czytelnikowi, który spotyka je często w swoim codziennym życiu.

Przypadające na ten okres ożywienie życia publicznego oraz przyjmowanie nowych wzorców moralnych i społecznych sprzyjały rozwojowi tego gatunku. Wychowaniu nowego obywatela służył dydaktyczny charakter satyry.

Humor pełni w satyrze funkcję ośmieszającą prezentowany antyideał. Negatywny wzorzec jest eksponowany w otoczce chłoszczącego śmiechu, przez co sam utwór staje się bronią ostrą, ciętą, wymierzającą sprawiedliwość. Inną bronią satyryczną jest ironia.