3. Sprawdź, które ze wskazówek Marina zastosował w swoich wierszach Jan Andrzej Morsztyn. Uzupełnij tabelę.
Cechy liryków "O swej pannie" i "Niestatek".
oddanie słowem wrażeń wzrokowych
oddanie słowem wrażeń odbieranych za pomocą słuchu
koncept
wirtuozeria formalna
Tekst: Giambattista Marino był mistrzem wielu poetów europejskich, źródłem nurtu zwanego marinizmem. Włoski poeta znakomicie rozwinął, żywy i u nas od wczesnego baroku, nurt poezji światowych rozkoszy, stał się nauczycielem bogatej techniki i środków wyrazu w opisie urody życia, nauczycielem sztuki konceptu, tj. umiejętności stosowania złożonych technik wypowiedzi poetyckiej dla oddania złożonych prawd poznawanego życia i artystycznych doznań wypowiadającego się podmiotu. Gdy jednak sztuka konceptu stała się modą, rzemieślniczą manierą udziwniania tekstu, odpowiedzialność za naśladowców spadła na Marina. [...] Za szczególne tworzywo poezji uważał Marino doznania zmysłów; wrażliwość zmysłów jest doświadczeniem duszy składa się na wizję świata, sensualistyczną materię fikcji literackiej. Szczególnym informatorem poety jest wzrok – „zmysł dotyku” duszy, i trzeba szukać subtelnych technik obrazowania słowem wrażeń oka, podobnie jak doświadczenia odbierane zmysłem słuchu winny być przekazywane w muzycznych warstwach języka i wiersza.
Marino był w Polsce czytany, od 1622 r. pojawiały się przekłady jego tekstów, był też wysoko ceniony; Stanisław Herakliusz Lubomirski uważał go za największego poetę nowożytnej Europy, a jego dygresyjny poemat o miłości i śmierci L’Adone za arcydzieło poezji z niczym nieporównywalne.
Właśnie czwartą pieśń z tego poematu [...] przełożył Morsztyn na język polski jako młody jeszcze poeta („młodości mej czyny”). Twórczość Marina stała mu się szczególnie bliska, wywarła decydujący wpływ na wybór indywidualnej drogi poetyckiej; z Marinem – jako wzorem i źródłem – nie rozstał się i później.