Z dawien dawna przyjął się w tym narodzie zwyczaj i prawo, że wojnę prowadzi szlachta, walcząca zawsze konno, i ten obowiązek powinna szlachta wypełniać na miarę swoich dóbr i dochodów. Ubożsi i ci, których nie stać na utrzymanie konia, służą w piechocie. Starodawnym zwyczajem zwoływana jest szlachta na wojnę przez rozesłanie po wszystkich starostwach listów z pieczęcią królewską. (...) Rusza każdy z domu, dążąc na zjazd swojego województwa, zapowiedziany w określonym miejscu i na określony dzień. Stąd następnie pod władzą i dowództwem wojewody, wszyscy - każdy ze swym kasztelanem - wyruszają w porządku wojskowym na wyznaczone przez króla miejsce. Ponieważ całe takie pospolite ruszenie jest zbyt powolne w ruchach (...), wymyślono system zaciężny, oparty na najemnych oddziałach piechoty i jazdy (...).
Marcin Kromer, Polska, czyli o położeniu, ludności, obyczajach, urzędach i sprawach publicznych Królestwa Polskiego.

Pytania:
1. Jak można zatytułować ten tekst?
2. Jak według tekstu były zorganizowane polskie siły zbrojne w XVII wieku? Jaka grupa społeczna stanowiła ich podstawę?
3. Czy polskie siły zbrojne tamtego okresu opierały się na oddziałach najemnych, stale gotowych do walki, czy na pospolitym ruszeniu, czyli oddziałach zwoływanych w wypadku rozpoczęcia się wojny?
4. Które z wymienionych w tekście typów oddziałów autor tekstu ceni najwyżej?