Wytłumacz na podstawie tekstu źródłowego, dlaczego Jean Henri Dunant założył Międzynarodowy Czerwony Krzyż.

Stosy poległych pokryły pagórki i wąwozy. Austriacy i sprzymierzeni tratowali się wzajemnie, zabijali na okrwawionych zwłokach, ogłuszali ciosami kolb, rozbijali sobie czaszki, rozpruwali brzuchy szablą albo bagnetem. Nie było już litości, to krwawe jatki, walka dzikich bestii, oszalałych i pijanych krwią. Nawet ranni bronili się do ostatka. Kto nie miał broni, chwytał przeciwnika za gardło i rozrywał je zębami. [...] W tak niezwykłych i tak wzniosłych okolicznościach, wśród cierpień trudnych do wyrażenia, pojawia się poczucie własnej wielkiej bezsiły. To naprawdę wyjątkowo bolesne, że nie zawsze można przynieść ulgę tym, których się ma przed oczami, pośpieszyć ku tym, którzy wzywają was błagalnie. [...] Rozważania nad znaczeniem życia ludzkiego, chęć złagodzenia choć trochę tortur tylu nieszczęśliwych albo podtrzymania ich podupadłej odwagi, wymuszona albo nieustająca aktywność, jaką narzuca sobie w podobnych momentach, dają nową i wzniosłą siłę, a ta sprawia, że człowiek pragnie nieść pomoc wielu, jak tylko możliwe.

Źródło: J.H. Dunant, Wspomnienie Solferino, tłum. R. Bielecki, Warszawa 1983, s. 14, 42.