Wymień wyeksponowane w wierszu wydarzenia z PRL-u z życia i rządów Edwarda Gierka.

Gdzie się podział Edwardzie, ten Twój autorytet,
w który tak święcie wierzył Centralny Komitet?
Gdy na Wybrzeżu trwają rozruchy i strajki,
posyp głowę popiołem, przyodziej włosienicę,
pożegnaj się z rodziną i opuść stolicę.
Weź ze sobą stary worek, flaszkę pepsi coli
i ku wschodniej granicy podążaj powoli.
Pytaj ludzi o drogę, żebyś nie zabłądził
i udaj się do tego, co Cię tak urządził.
Może Cię pod swe skrzydła jeszcze raz przygarnie,
bo jeśli tu zostaniesz, możesz zginąć marnie.
A ten kraj ogromny, miejsca tam jest wiele,
a wokół niezawodni Twoi przyjaciele.
Tam się uderz w piersi, krzyknij – moja wina
i daj 10 rubli na mszę za Lenina.
A kiedy Twoja skrucha okaże się szczera,
możesz dostać na Kremlu posadę portiera.
Będziesz miał ciepły kącik i gorącą strawę,
będziesz mógł tam wspominać Polskę i Warszawę.
Bo tak jest niestety ten świat urządzony,
Że każdy winien to robić, do czego stworzony.
Miejsce błazna jest w cyrku, nigdy zaś na tronie,
A świnia będzie świnią, choćby i w koronie.
Dekada Gierka. Chudy finał tłustej dekady