Bitwa pod Tannenbergiem (pod wsią Grunwald na terenie Warmii i Mazur) została stoczona między Niemcami, a Rosjanami w dniach 26-30 sierpnia 1914 r. Była jedną z największych bitew podczas I wojny światowej.

W bitwie znaczną przewagę liczebną miały wojska rosyjskie dysponujące ok. 416 tysiącami żołnierzy, w porównaniu z ok. 210 tysiącami wojsk niemieckich. Bitwa zaczęła się od ofensywy Rosjan. Ta jednak wskutek błędów decyzyjnych i koordynacyjnych wojsk nie przyniosła korzyści rozbijając się o Niemców. Posiłki nadchodziły zbyt wolno, a decyzje dowódców były kiepskie. To doprowadziło do całkowitej klęski na skrzydłach. Niemcy otaczali główne siły rosyjskie, które zostały pozbawione kontaktu z resztą wojsk. Rozkaz o wycofaniu nastąpił zbyt późno w efekcie czego Rosjanie znaleźli się w kleszczach. Doszło do prawdziwe rzezi.

Zwycięstwo wojsk niemieckich było całkowite. Stracili oni niewiele ponad 10 tysięcy żołnierzy, tymczasem wśród Rosjan poległo przeszło 30 tysięcy, a kolejne niecałe 100 tysięcy dostało się do niewoli.

Bitwa pod Kostiuchnówką to wydarzenie, które zostało rozegrane w dniach 4 - 6 lipca 1916 r. Bitwa została stoczona pomiędzy armią austro - węgierską a oddziałami rosyjskimi. Zakończyła się wycofaniem wojsk austro -węgierskich, lecz dzięki udziałowi Legionów Polskich zatrzymano dalszą ofensywę wojsk rosyjskich gen. Brusiłowa, co powstrzymało przed przełamaniem frontu i wznowienia walk na terenie Kongresówki. Przeciwko ok. 13 tys. armii Rosjan walczyło 5500 legionistów pozbawionych pomocy artyleryjskiej. Największe walki stoczyła I Brygada Legionów Polskich dowodzona przez Józefa Piłsudskiego.

Bitwa pod Rokitną miała miejsce 13 czerwca 1915 r. na froncie wschodnim I wojny światowej. Starły się w niej wojska Austro-Węgier (po stronie polskiej istotne znaczenie mieli Polacy) oraz Imperium Rosyjskiego. Na początku bitwy Austriacy szturmowali pozycje Rosjan pod wsią Rokitną, jednak nie odnieśli spodziewanych efektów.

Wówczas dowódca Austriaków kapitan Vargas rozkazał Zbigniewowi Duninowi-Wąsowiczowi przeprowadzenie szarży przy użyciu dwóch dwóch szwadronów II Brygady Legionów Polskich, aby dać sposobność do ataku piechocie. Po przejściu przez rzekę Dunin-Wąsowicz przeprowadził szarżę przy pomocy jednego szwadronu, drugi pozostawiając w odwodzie. Uderzenie przełamało sześć linii Rosjan, jednak było dla samych żołnierzy katastrofalne w skutkach, 90% atakujących poniosło śmierć, włącznie z samym dowódcą. Co więcej atak ten nie został wykorzystany, piechota zaatakowała zbyt słabo i linie Rosjan ostatecznie nie zostały przerwane, a bitwa zakończyła się bez rezultatu.