Demokracja parlementarna

Rządy autorytarne

- rządy parlamentarne trwały w II RP od 1919 do 1926 r.;

- cechą charakterystyczną było rozdrobnienie polityczne i częste zmiany rządów (od stycznia do maja 1926 r. władzę sprawowało kolejno 13 rządów);

- często sprzeczne programy polityczne partii zawierających koalicję uniemożliwiały powstanie stabilnego rządu;

- jedynym gabinetem, który przez okres dwóch lat zdołał się utrzymać był rząd W. Grabskiego (przeprowadzone przez niego reformy powstrzymały postępującą hiperinflację oraz umożliwiły przeprowadzenie reformy walutowej);

- powszechne były łapówki i walki partyjne;

- w czasie rządów parlamentarnych J. Piłsudski „odciął” się od polityki, by nie łączyć jego osoby z nadużyciami, co sprzyjało wzrostowi zaufania społecznego wobec jego osoby;

- „sejmokracja”, rozdrobnienie polityczne i kryzys ekonomiczny sprawiły, że Polacy byli rozczarowani byli niepodległym państwem.

- główną wartością stało się państwo, a nie suwerenny naród;

- prezydent skupiał jednolitą i niepodzielną władzę państwową – podlegały mu: sejm, senat, rząd, siły zbrojne oraz sądownictwo;

- prezydent odpowiadał tylko przed Bogiem i historią;

- najistotniejszymi sprawami w państwie kierował J. Piłsudski, który formalnie nie piastował żadnych najważniejszych funkcji państwowych;

- prawa i wolności obywateli były ograniczone;

- sejm utracił swoje funkcje kontrolne nad rządem, co w połączeniu ze wzmocnieniem pozycji prezydenta niemal całkowicie eliminował go z rządzenia państwem;

- ograniczono zasadę pluralizmu politycznego;

- władza opierała się na rozbudowanym systemie kontroli społeczeństwa;

- J. Piłsudski stosował tzw. technikę bajtlowania – odwoływał i powoływał gabinety pod przewodnictwem tych samych osób