Oligarchia - słowo to pochodzi od greckiego słowa oligoi i arche co oznacza "nieliczni" oraz "władza". W tym systemie najwyższą pozycję zajmowali urzędnicy i rada, złożona z byłych urzędników. Wiele zmian istotnych dla funkcjonowania poleis - wprowadzano poza kontrolą zgromadzenia.
Demokracja - ustrój polityczny opierający się na równoprawnym udziale w sprawowaniu władzy wszystkich posiadających prawa obywateli.
Tyrania - jedna osoba samowolnie sięga po władzę i za pomocą terroru panuje nad wszystkimi sprawami państwa.
Polis - główne ośrodki państwowe w starożytnej Grecji nazywane także państwami - miastami. Najważniejsze z nich to Ateny oraz Sparta.
Geruzja - organ władzy starożytnej Sparty, do którego kompetencji należało przygotowanie projektów uchwał. Należało do niego 28 członków wybieranych przez Zgromadzenie Ludowe spośród zasłużonych obywateli w wieku powyżej 60. roku życia oraz dwaj dziedziczni królowie.
Efor - wysoki urzędnik w starożytnej Sparcie, a później także w miastach, które wzorowały się na spartańskiej konstytucji (Tera, Kyrene).
Areopag - starożytna rada ateńska, obradująca na wzgórzu Aresa (czyli Areopagu — stąd nazwa) w centrum starożytnych Aten, na południe od agory i na zachód od Akropolu.
Agora - był to rynek w starożytnym mieście, które stanowiło centrum życia politycznego i religijnego.
Strateg - (w j. greckim - stratēgós, czyli prowadzący wojsko), w ogólnym znaczeniu dowódca armii lub floty w starożytnej Grecji; w wielu miastach-państwach greckich istniał specjalny urząd stratega o funkcjach zarówno wojskowych, jak i cywilnych. W państwach hellenistycznych strategowie byli namiestnikami szczególnie zagrożonych prowincji.
Ostracyzm - sąd skorupkowy, rodzaj tajnego głosowania, podczas którego wolni obywatele Aten typowali osoby podejrzane o dążenie do tyranii i zasługujące na wygnanie z miasta na 10 lat. Nazwa "ostracyzm" pochodzi od glinianych naczyń - ostakonów.
Demagog - starożytni Grecy mianem "demagoga" określali przywódcę ludu lub osobę posługującą się demagogią.
Fyle - termin powszechnie stosowany w świecie greckim na określenie jednostek, na które dzieliła się społeczność obywatelska.
Metojkowie - w starożytnej Grecji grupa ludzi zamieszkująca w polis, mająca wolność osobistą, nie należąca jednak do wspólnoty obywatelskiej.
Periojkowie - w starożytnej Sparcie kategoria ludzi, którzy byli wolni, płacili podatki i byli powoływani do służby wojskowej, lecz nie posiadali praw politycznych.
Heloci - w starożytnej Sparcie kategoria ludności o statusie pośrednim między ludnością wolną a niewolną.
Falanga - szyk bojowy w starożytnej Grecji. Przed falangą (ciężkozbrojni) ustawiali się lekkozbrojni, a konnica stała na obu skrzydłach. Falangę udoskonalili Epaminondas, Filip V i Aleksander III Wielki.
Hoplita - żołnierz ciężkozbrojnej piechoty greckiej, walczący w szyku zwanym falangą. W walce hoplici używali włóczni i mieczy, do ochrony służyły im pancerze, hełmy oraz okrągłe tarcze. Podczas najazdu perskiego w V w. p.n.e. okazali się znacznie skuteczniejsi niż Nieśmiertelni, uważani za najlepszych wojowników na Bliskim Wschodzie.
Hellenizm - epoka hellenistyczna, okres w dziejach cywilizacji starożytnej Grecji, trwający od śmierci Aleksandra III Wielkiego (323 r. p.n.e.) do zagarnięcia przez Rzym Egiptu, ostatniego niezależnego dotąd państwa hellenistycznego (30 r. p.n.e.).