Na początku XIX w. Wielka Brytania zaczęła eksportować do Chin opium, aby tym samym zniwelować niskie saldo handlowe z tym krajem. W bardzo krótkim czasie doszło do rozprzestrzenienia się narkomanii wśród Chińczyków, czego konsekwencją było odprowadzenie znacznej ilości srebra z państwa. Dlatego też w 1839 r. Chińczycy zniszczyli zapasy opium, które znajdowały się w Kantonie, zaś w latach 1839-1841 doszło do otwartego konfliktu pomiędzy Wielką Brytania a Chinami. Konflikt ten znany jest pod nazwą "pierwsza wojna opiumowa".
Chiński izolacjonizm - przez wieki Chińczycy interesowali się tylko własnym państwem. Z dumą nazywali je Państwem Środka - środka świata. Stronili od innych narodów, ponieważ uważali, że "barbarzyńcy" spoza Chin nie mają nic ciekawego do zaproponowania.
Po przegranej z Wielką Brytanią pierwszej wojny opiumowej (1842 r.) - Chiny musiały otworzyć się na świat, ale nie podjęły reform. Nie przystąpiły również do rozbudowy przemysłu. Mieszkańcy Chin uważali dotychczasową organizację państwa za znakomitą, dlatego nie chcieli jej zmieniać.
W 1850 r. doszło do wybuchu powstania tajpingów. Przywódca powstania, Hing Xiuqun pod wpływem chrześcijańskich zasad zaczął głosić ideę równości oraz braterstwa. Na dużym obszarze Chin powstańcy proklamowali Niebiańskie Królestwo Najwyższego Spokoju.
W latach 1856-1860 doszło do drugiej i trzeciej wojny opiumowej między Chinami a Wielką Brytanią.
Brak reform doprowadził Chiny do klęski w wojnie z Japonią (1894 - 1895). Porażkę uznano za największe upokorzenie w dziejach.
Przegrana uwidoczniła słabość i zacofanie cesarstwa Chin. Cesarz i jego dwór zgodzili się na prowadzenie polityki pośredniego panowania w Państwie Środka.
Nieudolność cesarza doprowadziła w konsekwencji do wybuchu rewolucji w Chinach (1911 r.).