Wyjaśnij, dlaczego Europa utraciła swoje dotychczasowe znaczenie kulturotwórcze?

„Stary kontynent”, od co najmniej końca II wojny światowej, utracił swój światowy prymat, tracąc rolę hegemona, stał się zarazem jednym z kluczowych kreatorów życia społeczno – ekonomicznego współczesności. Wielu z nas trudno jest jednak pogodzić się z nieuchronnością tego procesu. Dekadencja Europy jest faktem i nie zmienią tego ani podejmowane w skali kontynentu działania, czego wyrazem nader ograniczone efekty realizacji Strategii Lizbońskiej, która miała być w zamierzeniu jej twórców drogą do poprawy efektywności gospodarczej Europy, a tym bardziej postawy życzeniowo –roszczeniowe samych Europejczyków. Na marginesie wszelkie analizy degradacji roli Europy prowadzone są najczęściej w wymiarze gospodarczym lub politycznym, czy wreszcie militarnym, tymczasem symbolicznym wręcz potwierdzeniem spadku znaczenia Europy jest znaczenie demograficzne kontynentu dla katolicyzmu. Europejczycy stanowią wśród wyznawców katolicyzmu jedynie 25%, a największy Europejski kraj katolicki – Włochy, są w rankingu potencjału dopiero na 5 – tym miejscu[2]. Nasza narodowa i jednostkowa przyszłość także w tym wymiarze determinowana jest rozumieniem i akceptacją dekadencji roli Europy w świecie. Europa jest niewątpliwie w kryzysie, którego przejawem jest regres pozycji politycznej i ekonomicznej, potęgowany niską zdolnością do globalnej konkurencji, kryzys religii, kryzys patriotyzmu w jego tradycyjnym rozumieniu i kryzys jego synonimu – nacjonalizmu. Dekadencja Europy oznacza jednak aż i tylko utratę światowej hegemonii, nie jest zaś końcem cywilizacji europejskiej. Jesteśmy jednym z kilku, a nie jak dotąd jedynym centrum światowym, czy to mało?