Politycy włoscy, którzy odegrali ważną rolę w procesie zjednoczenia kraju to:

Wiktor Emanuel II - władca Królestwa Sardynii (Piemontu), syn Karola Alberta i Marii Teresy, przedstawiciel dynastii sabaudzkiej. Brał aktywny udział na rzecz odbudowy państwa włoskiego. Jeździł po kraju. W miastach i miasteczkach wygłaszał płomienne przemówienia. Cieszył się ogromną popularnością, której dorównywał tylko Giuseppe Garibaldi. Od 1861 r. pierwszy król zjednoczonych Włoch. W 1859 r. na czele armii piemonckiej pokonał Austriaków, a rok później połączył swoje siły z oddziałam Garibaldiego co umożliwiło zjednoczenie Włoch i doprowadziło do utworzenia Królestwa Włoskiego. W1866 r. do Królestwa Włoskiego przyłączył Wenecję, a w 1870 r. Rzym.
Camillo Cavour - premier Piemontu, gorliwy rzecznik zjednoczenia Włoch oraz twórca potęgi ekonomicznej Królestwa Sardynii. Jego głównym zamiarem było utworzenie królestwa północnowłoskiego pod egidą Piemontu. W tym celu zawarł porozumienie z Napoleonem III, który również dążył do zmian konfiguracji w polityce europejskiej i ostatecznego osłabienia Austrii.

W procesie zjednoczenia Włoch ogromną rolę odegrał również Giuseppe Garibaldi.

Giuseppe Garibaldi - włoski bojownik o wolność i zjednoczenie państwa. Zorganizował ochotniczą wyprawę, na którą ruszyło za nim 1028 ludzi w czerwonych koszulach. Drogą morską dotarli oni na Sycylię, gdzie wybuchło powstanie chłopskie. "Wyprawa tysiąca" doprowadziła w konsekwencji do opanowania całej wyspy, zyskując ogromne poparcie wśród miejscowej ludności. Garibaldi 7 września 1860 r. wkroczył do Neapolu jako zwycięzca. Liczył na odrodzenie Włoch jako republiki, stało się jednak inaczej. Na spotkaniu z królem Piemontu Garibaldi wzniósł okrzyk: "Oto wasz król, niech żyje!", po czym dobrowolnie zrezygnował z walki o władzę. W swojej ojczyźnie Garibaldi traktowany jest jako jeden z największych bohaterów narodowych.