Najważniejsi przedstawiciele Wielkiej Emigracji oraz ich dokonania

Adam Jerzy Czartoryski - polski arystokrata, książę, mąż stanu. Odebrał wykształcenie wyższe w Edynburgu. Pełnił wiele funkcji publicznych - był m.in. ministrem spraw zagranicznych Rosji, sprawował urzędy w Królestwie Polskim, a podczas powstania listopadowego pełnił funkcję prezesa rządu. Po upadku zrywu narodowego w 1831 r. wyemigrował do Francji (konkretniej osiadł w Paryżu), gdzie stał się przywódcą konserwatywnego obozu politycznego o nazwie Hotelu Lambert. Prowadził aktywną działalność na rzecz niepodległości Polski. Jego sytuacja materialna na emigracji była na tyle dobra, że stać było go na zakup i utrzymanie hotelu w Paryżu gdzie prowadził swoją działalność polityczną.

Adam Mickiewicz - (żył w latach 1798-1855), najwybitniejszy poeta polskiego romantyzmu oraz działacz patriotyczny, rzecznik radykalnych idei społecznych i narodowowyzwoleńczych, w tym mesjanistycznych. Był współzałożycielem Towarzystwa Filomatów. W latach 1824-1829 przebywał na zesłaniu w Rosji, a następnie na emigracji – głównie w Paryżu. W latach 1841-44 pełnił funkcję profesora w Collége de France, a w 1849 redaktora „Tribune de Peuples”. W 1848 r. (Wiosna Ludów) utworzył Legion Polski. Najważniejsze jego dzieła literackie to: Oda do młodości, ballady, Sonety Krymskie, powieści poetyckie – m.in. Konrad Wallenrod, poemat dramatyczny Dziady i poemat Pan Tadeusz.

Joachim Lelewel - (żył w latach 1786-1861) – działacz polityczny i wybitny historyk polski. Pracował na uniwersytecie w Wilnie i w Warszawie, był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Od 1828 r. poseł na sejm Królestwa Polskiego. W czasie powstania listopadowego był aktywnym działaczem Towarzystwa Patriotycznego i członkiem Rządu Narodowego. Po klęsce powstania przebywał na emigracji we Francji, gdzie założył Zjednoczenie Emigracji Polskiej. Jako historyk był twórcą kierunku historiograficznego, zwanego szkołą lelewelowską. Autor m.in. dzieł: Wykład dziejów powszechnych, Opisanie krajów polskich, Historia Polski do końca panowania Stefana Batorego.

Fryderyk Chopin - (żył w latach 1810-1849) – słynny pianista i najwybitniejszy polski kompozytor. W 1830 r. wyjechał z kraju i działał głównie we Francji. Jego twórczość charakteryzował wysoce indywidualny styl łączący narodowe i ludowe tradycje muzyki polskiej ze zdobyczami muzyki romantyzmu. Tworzył kompozycje fortepianowe – 2 koncerty, mazurki, polonezy, nokturny, etiudy, preludia, walce, ballady scherza, sonaty oraz utwory kameralne.

Juliusz Słowacki - (żył w latach 1809-1849) – poeta i dramatopisarz, czołowy twórca polskiego romantyzmu. W 1831 r. wyjechał do Paryża i Londynu jako kurier dyplomatyczny Rządu Narodowego. Po upadku powstania przebywał na emigracji - głównie w Paryżu i Genewie, a w latach 1836-37 odbył podróż po Włoszech, Grecji, Egipcie i Bliskim Wschodzie. Podczas Wiosny Ludów w 1848 r. przebywał w Poznaniu. Jego twórczość początkowo ulegała wpływom Byrona, Shakespeare'a i Adama Mickiewicza. W późniejszym okresie stał się jednym największych poetów romantycznych – do jego najwybitniejszych dzieł należą dramaty: Kordian, Balladyna, Lilla Weneda, poemat dygresyjny Beniowski, a z okresu mistycznego jego twórczości – poemat Król-Duch i traktat Genezis z Ducha.

Ludwik Plater - (żył w latach 1775-1846) - uczestnik powstania kościuszkowskiego, na początku XIX w. współpracował z Adamem Czartoryskim, senator-kasztelan Królestwa Polskiego, przedstawiciel dyplomatyczny Rządu Narodowego w czasie powstania listopadowego w Paryżu, działacz polityczny, organizator polskiego leśnictwa, działacz Wielkiej Emigracji (Hôtel Lambert), szef Towarzystwa Literackiego w Paryżu, członek władz Związku Jedności Narodowej.