W tekście scharakteryzowano funkcjonowanie systemu politycznego:
1. I Republiki Francuskiej.
2. II Republiki Francuskiej.
3. III Republiki Francuskiej.
4. IV Republiki Francuskiej.

Fragment pracy historyka Jana Baszkiewicza[w:] J. Baszkiewicz, Władza, Wrocław 2009, s. 127–130.

Oto w ciągu osiemdziesięciu lat Francuzi cztery razy obalali monarchię, żądając republiki.
Umiarkowani monarchiści dochodzili do wniosku, że jedynym sposobem uniknięcia „jakiejś
nowej Komuny” będzie zgoda na demokratyczną republikę z odpowiednimi zabezpieczeniami
przed jej zbytnim radykalizmem. Z tych przesłanek wyrastał – z trudem i długo – polityczny
kompromis. […] Prezydent Jules Grévy natychmiast ogłosił, że nie będzie korzystał
z monarchistycznych uprawnień głowy państwa, tak raniących republikańską cnotę. Wnet więc część spośród nich uznano za wygasłe wskutek niestosowania (np. prawo rozwiązywania Izby Deputowanych), część przeszła na rząd (np. nominacje wysokich funkcjonariuszy). Wpływ prezydenta na skład rządu stał się formalny. […] Ministrowie musieli mieć zaufanie parlamentu. W rezultacie przeciętna trwania gabinetów to cztery miesiące […]. W drodze praktyki republika prezydencka przeobraziła się w republikę parlamentarną – prezydent to urząd głównie reprezentacyjny („od przecinania wstęgi na wystawach chryzantem”, jak mówiono) […]. Od 1791 r. Francja miała osiem konstytucji […]. Teraz przeobrażenie systemu władzy dokonało się nie przez brutalne pogwałcenie kompromisowej konstytucji, lecz przez dobrowolne niewykorzystywanie uprawnień przez prezydenta […]. Sytuację stabilizowała grupa „zawodowych” ministrów obejmujących różne resorty […], władza stawała się domeną profesjonalistów. Jednakże elitaryzacja sfery rządowej przynosiła nepotyzm i korupcję. […] Czynnikiem stabilizacji była […] doświadczona biurokracja. […] Demokratyczna republika niezrezygnowała z usług postnapoleońskiej administracji.