”W tamtym czasie do sali, w której obradowała rada panów, rycerstwa i deputowanych, przyjechali Żydzi z dworu króla. Powiedzieli, że dotarły do nich listy z dzielnicy żydowskiej w Sewilli z wiadomością, że archidiakon z tamtejszego kościoła głosił kazania przeciwko Żydom i przez to negatywnie nastawił do nich wiernych. Informowali także, że don Juan Alfonso, hrabia Niebli, oraz don Álvar Pérez de Guzmán, urzędnik królewski na terenie Sewilli, skazali na karę chłosty mężczyznę, który atakował Żydów, co spowodowało oburzenie mieszkańców Sewilli, którzy uwięzili funkcjonariuszy królewskich i chcieli ich zabić. Wtedy okazało się, że wszystkie miasta były gotowe zniszczyć Żydów, i dlatego delegacja prosiła zebranych posłów o pomoc. Rada wysłała jednego rycerza do Sewilli, drugiego do Kordoby i w ten sposób wysyłali [też] posłańców z listami od króla do innych miast. Po przybyciu posłańców i wręczeniu listów radom Sewilli, Kordoby i innych miast, problem się uspokoił, lecz nie na długo, gdyż ludność była podburzona, nie bała się, a żądza rabunku na Żydach rosła z dnia na dzień.
Z powodu tego powstania [pogromów w żydowskich dzielnicach hiszpańskich miast w 1391 r.], dzielnice żydowskie zniknęły z Sewilli, Kordoby, Burgos, Toledo, Logroño i wielu innych miast królestwa [Kastylii] oraz z [królestwa] Aragonii – z Barcelony, Walencji i wielu innych. Żydzi, którzy uciekli, bardzo zbiednieli i musieli składać daniny panom [możnym], aby ci uchronili ich od upokorzenia..„
Fragment kroniki króla Kastylii Henryka III (1379–1406) dotyczący ataków na dzielnice żydowskie w hiszpańskich miastach w 1391 r.
Wyjaśnij, jaki stosunek do Żydów miały władze hiszpańskiego Kościoła, a jaki – świeckie władze Hiszpanii u schyłku XIV w.