w końcu XI wieku dostrzegamy ostrą rywalizację pomiędzy możnymi o miejsce przy księciu i o wpływ na politykę. Opozycyjne względem Sieciecha ugrupowania możnych liczyły, że w każdym z tych księstw będą odgrywać rolę decydującą. Gdy nie udało się zdobyć władzy w całej Polsce, przywódcy opozycjonistów zapragnęli dominować w jej części. Gwarantami takiego stanu rzeczy mieli być synowie książęcy. Walczący o władzę w Polsce przywódcy możnych rodów, poza spełnianiem swoich ambicji, spodziewali się uzyskać korzyści, jakie daje władza. A więc prestiż, dochody i stanowiska dla swych rodowców i klientów. Nie tylko ambicje i cele materialne pobudzały rywalizację. Do walki o wpływ na państwo mogła prowadzić chęć korekty międzynarodowej polityki monarszej. Tego zapewne chcieli możni w ostatnich latach panowania Bolesława Szczodrego. Dążenie do rozbicia państwa na kilka dzielnic wynikało też z chęci usprawnienia władzy. Panujący wówczas system nakazywał księciu podejmowanie licznych decyzji osobiście, co zmuszało go do nieustannych podróży po kraju. Jednak wraz z rozwojem demograficznym, gospodarczym i społecznym, jaki powoli następował, księciu coraz trudniej było sprawować swoje funkcje. Gdy jeszcze ponadto był stary i chory, zaczynał zaniedbywać swoje obowiązki i coraz więcej spraw musiało czekać na rozwiązanie. Tymczasem książę dzielnicowy, rządząc podobnie, mógł na mniejszym terenie sprawniej wykonywać czynności władcze.

1. Na podstawie przytoczonego tekstu oraz treści rozdziału scharakteryzuj pozycje możnowładztwa w Polsce XI w.
2. Określ, jakie cele polityczne stawiali sobie polscy możnowładcy w XI w. Wyjaśnij, z czego wynikały przyczyny ich działań.