Okoliczności utraty tronu przez Napoleona Bonapartego:{premium}

Czerwiec 1812 r. - wojnę z Rosją rozpoczął Napoleon, uderzając z obszarów Księstwa Warszawskiego. Cesarz Francuzów zmobilizował wówczas największą armię w dotychczasowych dziejach - ok. 600 tys. żołnierzy. Na jej czele dążył do przeprowadzenia rozstrzygającej bitwy, natomiast Rosjanie zastosowali taktykę wycofywania się w głąb kraju - nękali wroga wojną podjazdową, przecinali linie zaopatrzeniowe. Wielka Armia topniała z dnia na dzień. Wrzesień 1812 r. - doszło do nierozstrzygniętego starcia pod Borodino. W czasie bitwy zginęło 50 tys. żołnierzy rosyjskich oraz 30 tys. żołnierzy napoleońskich. Wojska carskie musiały się wycofać, a Francuzi w październiku zajęli Moskwę. Październik 1812 r. - Francuzi wkroczyli do Moskwy. Zastali ją opuszczoną przez większość mieszkańców, a pożar, który wybuchł w nocy strawił magazyny z żywnością. Do dzisiaj nie wiadomo, czy Rosjanie specjalnie nie podpalili dawnej stolicy. Napoleon przez miesiąc czekał na pokojowe propozycje cara, po czym nakazał odwrót. Wielka Armia liczyła wówczas niespełna 100 tys. żołnierzy. Wyprawa na Rosję zakończyła się wielką porażką Napoleona Bonaparte.
Po klęsce pod Lipskiem, Napoleon został zmuszony do abdykacji i zrzeczenia się praw do tronu, także w imieniu swojego syna (6 kwietnia 1814 r.). Cesarzowi pozwolono zachować tytuł i oddano mu we władanie Elbę - niewielką wyspę na Morzu Śródziemnym.
Ostateczna klęska Napoleona miała miejsce w bitwie pod Waterloo w 1815 roku. Wówczas przyłączone w czasie 100 dni oddziały Francuzów musiały ustąpić naporom wojsk angielsko-pruskich. Po klęsce w bitwie Napoleon Bonaparte został zesłany na wyspę Świętej Heleny, gdzie mieszkał aż do śmierci.