Uzasadnij, że wiersze wpisują się w ideologię literatury socrealistycznej. Wymagane minimum pięć argumentów

Wiersz numer 1 "Uśmiech Stalina" T. Urgacz

Bohaterowie węglowych nocy i soczystego blasku hut, bohaterowie stu lokomotyw, bohaterowie buraczanych pól, których po węgiel, nikiel i mleko, żelazo, ogień, wodę i chleb przez lat trzydzieści w kraju uśmiechu pędziły naprzód płonące serca, płonąca krew, z mojej ojczyzny chciałbym serdecznie zagadać do was, przyjaciele, i chciałbym długo gawędzić z wami, aż świt na niebie zacznie bieleć. Wiesz - rzekłby tęgi Wania - kołchoźnik i miły Iwan z Dynamo - wiesz, jakże tu, bracie, nie być radzieckim, kiedy sam Józef Wissarionowicz to nasze serce i nasza krew. Kombajn się zżyma, kombajn stalowy w tępym uporze zęby zacina - już żujesz, bracie, ziarenko zwątpienia, wtem nagle czujesz uśmiech Stalina. Wtedy naprawdę, o gawędzący, możemy wolą naszą ujarzmiać bieg syberyjskich, siwych rzek. I jakże, bracie, nie być radzieckim, kiedy sam Józef Wissarionowicz to nasze serce i nasza krew.

Wiersz nr 2 "Marzec 1953" A. Międzyrzecki

Przyszło, za gardło ścisnęło, Mijały doby; Słuchaliśmy, nie rozumiejąc, O śmierci, męce choroby; Słuchaliśmy do rozpaczy Bolejący i niemi Stalin. Duma dni naszych. Największy z ludzi na ziemi. Wrócił nam wolność. Był dla nas Najlepszym z przyjaciół. Nauczył nas męstwa i trwania Nawet w bólu i płaczu. Gdy wichry burzliwe wieją, Gdy w sercu spokoju nie ma, Idącą wiosną , nadzieją Palą się gwiazdy Kremla. W ich blasku jest uśmiech Jego I oczy pełne troski Uczciliśmy Go przysięgą, Milionem wart stalinowskich. Płakaliśmy w Warszawie, Na Śląsku, na dumnym helu, I przysięgaliśmy sprawie, I przysięgaliśmy dziełu. Uderzą jak erkaemy Nasze górnicze świdry. Odeszli Stalin i Lenin, Ale nigdy nie umrą. Wybuchnie jak dynamit Gniewna praca uparta, I Stalin będzie z nami - Sztandar, nauka, partia. Wybudujemy nad Wisłą Piękną, szczęśliwą ziemię. Wrogów zmieciemy. Przyszłość. Nazwiemy jego imieniem.