Tekst mówi o śmierci hetmana:
1. Jana Karola Chodkiewicza.
2. Stefana Czarnieckiego.
3. Jana Sobieskiego.
4. Stanisława Żółkiewskiego.

Nadciągnęli Turcy, Tatarzy, Siedmiogrodzianie. […] Hetman zarządził odwrót w taborze. Pod osłoną wozów, krok po kroku, polska armia podążała do granicznego Dniestru. Już był niedaleko, już główne siły tureckie zrezygnowały z pościgu, ale gdy niekarna szlachta zapragnęła odebrać Kozakom i ciurom obozowym łupy, wszczął się popłoch i tabor się rozerwał pod okiem tatarskich zagończyków. Odwrót zmienił się w klęskę. Sędziwy hetman odmówił ucieczki i 6 października 1620 roku wybrał raczej śmierć bohaterską niż hańbę.
Źródło: Wielka historia Polski, t. 4, Kraków 2000, s. 340.