Tekst 1.

Chlodwig przyjął od cesarza Anastazego [panował 491–518] odręczne pismo nominacyjne na konsula i w kościele świętego Marcina przywdział purpurową tunikę i płaszcz, a na głowę założył diadem. Potem dosiadł konia i […] swą hojną ręką obsypywał złotem i srebrem lud, który wyległ na drogę. A od tego dnia nazywano go tak jak cesarza: konsulem. Opuściwszy zaś Tours, przybył do Paryża i tam ustanowił swą królewską siedzibę.

Tekst 2.

A ponieważ w tym czasie w kraju Greków tytułu imperatora nikt nie nosił i imperium było rządzone przez kobietę, wydawało się słuszne i następcy Apostołowi Leonowi, i wszystkim świętym mężom, którzy zebrali się na synod, jak i całemu ludowi chrześcijańskiemu, że Karol, król Franków, powinien otrzymać tytuł imperatora. On – który opanował Rzym, w którym zawsze rezydowali cesarze, i który władał także innymi rezydencjami w Italii, Galii oraz w Germanii. Które to wszystkie siedziby Bóg wszechmogący oddał mu we władanie. Sądzili więc, że jest sprawiedliwe i zgodne z wolą bożą oraz ludu chrześcijańskiego, by nosił tytuł imperatora. Ich próśb król Karol odrzucić nie chciał, ale pokornie poddał się woli bożej i prośbie kapłanów i ludu chrześcijańskiego i w dzień Narodzenia Pana Naszego Jezusa Chrystusa przyjął tytuł imperatora oraz konsekrację z rąk papieża Leona.

Rozstrzygnij, czy zgodnie z treścią źródeł rola cesarza bizantyjskiego w nadaniu tytułów Chlodwigowi i Karolowi była podobna, czy nie. Odwołaj się do treści obu tekstów