Stanisław Szczur, Historia Polski. Średniowiecze, Kraków 2005 r., s. 317

Podział państwa na księstwa, z czasem coraz mniejsze, niekiedy ograniczone do kilku kasztelanii, nie spowodował jednak przejścia żadnego z nich pod władzę osób spoza rozrodzonej dynastii piastowskiej. W przeciwieństwie do innych państw, gdzie władzę w samodzielnych księstwach przechwytywali wybitni przedstawiciele elit politycznych, w Polsce w każdym księstwie panowali Piastowie, mający poczucie przynależności do jednego rodu, wywodzącego się od wspólnego przodka. Nawet jeżeli jakiś książę umierał bezpotomnie, zawsze znajdował się bliższy lub dalszy krewny, który sięgał po spadek. Prowadziło to niekiedy do krwawych waśni i wojen wewnątrz dynastii. Konflikty zbrojne sprzyjały jednak procesom integracyjnym, zapobiegały bowiem utrwalaniu się stałych granic między poszczególnymi władztwami. Dotyczyło to zwłaszcza małych księstw, które tworzono lub likwidowano w zależności od aktualnych potrzeb dynastii.

1. Wymień czynniki sprzyjające działaniom zjednoczeniowym książąt piastowskich.