Spośród zacytowanych tekstów źródłowych wybierz ten, który jest charakterystyczny dla stalinowskiej publicystyki. Odpowiedź uzasadnij.

Źródło 1.
Powstanie we wszystkim tym, co wzniosłe i piękne, i z tym wszystkim, co było też ludzką słabością i miłością, odgrywa ważną rolę na drodze do odzyskania i utrwalenia niepodległości Polski […]. Wydaje mi się, jako historykowi tego okresu, a nie jako uczestnikowi, który był wtedy tego świadom, […] że dziś jeszcze nie umiemy w pełni ocenić, jak wielkie jest znaczenie wydarzeń Powstania Warszawskiego […].
Spór o Powstanie. Powstanie Warszawskie w powojennej publicystyce polskiej 1945–1981, oprac. D. Gawin, Warszawa 2004, s. 58.

Źródło 2.
Polskie klasy posiadające, obszarnicy i kapitaliści […] przez cały czas wojny przygotowywali się do objęcia władzy w Polsce dla restauracji reżimu przedwrześniowego […]. Nie zamierzali oni zrezygnować z władzy. Postanowili za podszeptem swych angloamerykańskich imperialistycznych protektorów za wszelką cenę nie dopuścić PKWN do stolicy […]. Wykorzystując ofiarny patriotyzm ludu warszawskiego […] uknuli plan zbrodniczej dywersji, plan powstania w Warszawie.
A.L. Sowa, Od Drugiej do Trzeciej Rzeczypospolitej (1945–2001), [w:] Wielka historia Polski, t. 10, Kraków 2001, s. 153.

Źródło 3.
Żadne hołdy, składane bohaterstwu tego zdziesiątkowanego pokolenia, nie potrafią zatrzeć prawdy, że krew przelana nie osiągnęła zamierzonych celów, że te cele dobrano wbrew realnym możliwościom, że na ten raz jeszcze kładli młodzi swe życie, kierowani według starej polskiej zasady, ujętej przez Norwida w formułę „energia sto a inteligencja trzy”.
Spór o Powstanie. Powstanie Warszawskie w powojennej publicystyce polskiej 1945–1981, oprac. D. Gawin, Warszawa 2004, s. 216.