Siedmiogrodzkiemu księciu grunt palił się pod nogami. Doszły do niego wieści o zawartym w maju układzie sojuszniczym między Rzeczpospolitą a Cesarstwem oraz o wyprawie Tatarów, zbliżającej się do granic polsko-litewskiego państwa i bliskim ich połączeniu z wojskami koronnymi. Dodatkowym argumentem, przemawiającym za szybkim wycofaniem się z Rzeczypospolitej, były doniesienia o odwetowej wyprawie marszałka Jerzego Lubomirskiego Siedmiogrodu. [...]
Tak kończyła się wyprawa Jerzego II Rakoczego po polską koronę. Nie przyniosła ona siedmiogrodzkiemu władcy ani sukcesu militarnego, ani politycznego. Mimo sporej liczebności wojska książęce nie prezentowały dużej wartości bojowej. Żołnierze liczyli na krótką i łatwą kampanię, która miała przynieść im wielkie łupy, a nie boje w otwartym polu lub zdobywanie twierdz. [...] Natomiast całkowita demoralizacja wojsk książęcych nastąpiła w czasie odwrotu, gdy żołnierze nie tylko czuli się zawiedzeni brakiem spodziewanych sukcesów, ale uważali się również za zdradzonych przez opuszczających ich kolejno sojuszników


Jakie czynniki wpłynęły na niepowodzenie planów rozbioru Rzeczypospolitej przez tzw. koalicję radnocką ?