	1956 r.	1968 r.	1970 r.	1976 r.
Przyczyny	Ubóstwo, niesprawiedliwość oraz zakłamanie komunistycznych władz Odrzucenie przez władze żądania poprawy warunków pracy i płacy w Zakładach im. Stalina (obecnie Hipolita Cegielskiego) w Poznaniu. Robotnicy domagali się wyższych zarobków oraz obniżenia wyśrubowanych norm	W 1967 r. nastąpił wzrost nastrojów antysemickich w związku z wojną sześciodniową (1967 r.). Komunistyczne władze PRL, podobnie jak Związek Sowiecki - potępiły Izrael i zerwały z tym państwem stosunki dyplomatyczne. W Polsce rozpoczęto kampanię antysemicką, wymierzoną w osoby pochodzenia żydowskiego. Zmuszano je do opuszczenia kraju W 1968 r. w Czechosłowacji miała miejsce "praska wiosna", będąca próbą demokratyzacji tego państwa. Wzbudziła ona nadzieje na podobne zmiany w Polsce - hasło: Polska czeka na swojego Dubčeka W polskim społeczeństwie rosło niezadowolenie z ograniczeń wolności obywatelskich W styczniu 1968 r. władze zakazały wystawiania "Dziadów" w reżyserii Kazimierza Dejmka. Spektaklowi zarzucano antysowiecki wydźwięk	Bezpośrednią przyczyną wystąpień robotniczych na Wybrzeżu w 1970 r. była zapowiedź podwyżek cen, którą wprowadzono bez wiedzy polskiego społeczeństwa - 12 grudnia 1970 r., tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Dla większości Polaków oznaczała ona bolesne wyrzeczenia. Zapowiedź podwyżek cen doprowadziła do tragicznych wydarzeń, nazwanych Grudniem 1970 r.	Główną przyczyną wybuchu fali strajków w czerwcu 1976 roku było ogłoszenie przez premiera Piotra Jaroszewicza drastycznych podwyżek cen niektórych artykułów konsumpcyjnych sięgających nieraz nawet do 70%.
Przebieg	W czerwcu w Poznaniu zawrzało. Robotnicy wyszli z zakładów, szczególnie tych Hipolita Cegielskiego, aby zastrajkować przeciw warunkom pracy oraz płacy. Domagali się wyższych zarobków oraz obniżenia norm. Nie podobał im się wprowadzony system premiowy oraz ostre współzawodnictwo pracy, którego od nich wymagano. Strajk rósł wraz z każdą godziną niczym kula śniegowa, do robotników dołączali kolejni buntujący się ludzie. Władze komunistyczne były zszokowane oraz nieprzygotowane na takie wydarzenia. W rezultacie zdecydowały się wysłać przeciw Poznaniakom wojsko, konkretniej ok. 10 tysięcy żołnierzy oraz 400 czołgów. Te spacyfikowały całe miasto oraz stłumiły strajk. Zginęło przynajmniej 49 robotników. Nigdy, żaden komunistyczny polityk czy oficer nie został obciążony odpowiedzialnością prawną za te zbrodnie.	4 III - minister szkolnictwa wyższego Henryk Jabłoński relegował z Uniwersytetu Warszawskiego Adama Michnika i Henryka Szlajfera, co wywołało bunt młodzieżowy. Koledzy i koleżanki zdecydowali, że trzeba ich bronić 8 III - o godz. 12:00 studenci zwołali wiec studencki na dziedzińcu UW w obronie relegowanych kolegów. Uczestniczyło w nim 2 - 3 tysięcy zebranych. Studentka Irena Lasota przeczytała rezolucję przeciwko usunięciu studentów oraz petycję przeciwko zdjęciu ze sceny "Dziadów". Wiec został brutalnie rozbity przez tzw. aktyw robotniczy i oddziały ZOMO. Rozpoczęła się nagonka i bijatyka. Studenci przeżyli szok. Bito ich i pałowano, a następnie aresztowano 9 III - w prasie ukazał się sfałszowany obraz wydarzeń dnia poprzedniego. Pisano, że brutalni, agresywni i bezwzględni byli studenci. Tego dnia na UW odbył się kolejny wiec i manifestacja. Studenci skandowali: "Prasa kłamie" i "Precz z komuną". Pochód został rozbity przez ZOMO Wkrótce protesty studenckie i młodzieżowe zaczęto organizować także na innych uczelniach i w innych polskich miastach - m.in. w Poznaniu, Krakowie, Lublinie, Gdańsku i Łodzi	14 XII 1970 r. - wybuchł protest robotniczy w Stoczni Gdańskiej. Pracownicy zażądali cofnięcia podwyżek cen i udali się pod gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR, gdzie doszło do starć z milicją 15 XII 1970 r. - protest rozszerzył się na pozostałe zakłady Trójmiasta i Elbląga. Ponownie zorganizowano pochód pod gmach Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Wieczorem podpalono ten budynek. Doszło do starć z milicją i ZOMO 16 XII 1970 r. - w Stoczni Gdańskiej proklamowano strajk okupacyjny, do którego przyłączały się kolejne zakłady pracy. Wieczorem wicepremier Stanisław Kociołek wezwał strajkujących do wznowienia pracy w kolejnym dniu, jednak nie zostało to uzgodnione z pozostałymi członkami Partii 17 XII 1970 r. - wczesnym rankiem w Gdyni wojsko otworzyło ogień do idących do pracy stoczniowców. Zginęło 18 osób Demonstracje i starcia z milicją oraz ZOMO miały miejsce również w Szczecinie, Elblągu oraz Słupsku	Przebieg protestów był błyskawiczny. Strajki w 97 zakładach pracy wybuchły już dzień po przemówienia premiera, w Radomiu, Ursusie i Płocku. Władza w propagandzie nie informuje o strajkach, a tylko o drobnych chuligańskich wybrykach. Pomimo tego jeszcze w tym samym dniu rząd wycofuje się z podwyżek oraz zapowiada konsultacje społeczne w sprawie podwyżek. Jednocześnie milicja prowadzi brutalną akcję pacyfikacyjną na strajkujących pracownikach. W kolejnych dniach (od 26 do 30 czerwca) wybuchają strajki wszystkich zakładów pracy w Radomiu będące odpowiedzią na brutalne pacyfikacje pierwszych protestów. Miasto zostało całkowicie spacyfikowane przez oddziały ZOMO korzystające z tortur, masowych aresztowań, armatek wodnych i gazu łzawiącego.
Skutki bezpośrednie	Śmierć ponad 70 osób 700 osób zostało