Wychowanie spartańskie

Podstawowym obowiązkiem Spartan była służba wojskowa. Każdy spartiata musiał być silny, mężny, zdyscyplinowany i całkowicie oddany ojczyźnie. Aby ukształtować te cechy, mieszkańców Sparty poddawano wychowaniu państwowemu. Kontrolowano ich życie od chwili narodzin. Zaraz po pojawieniu się na świecie nowego mieszkańca poleis - starcy sprawdzali, czy niemowlę jest dobrze zbudowane i silne. Jeśli okazało się słabe, porzucano je na pewną śmierć w górach Tajget.

Od najmłodszych mieszkańców polis oczekiwano, że wyrosną na najlepszych żołnierzy w całej Helladzie. W tym celu, podzieleni na grupy wiekowe, całymi dniami doskonalili się we władaniu bronią oraz w walce w zwartym szyku. Spartanie musieli uodpornić się na ból oraz trudy wojskowego życia, wpajano im zasadę, że z wojny mogą powrócić tylko jako zwycięzcy. Wszyscy nosili skromną odzież, która nie chroniła przed zimnem, spożywali niewielkie racje żywnościowe, a dodatkowe pożywienie musieli zdobywać sami. Według opowieści, Spartanie już w wieku niemowlęcym byli kąpani w lodowatej wodzie górskich strumieni. W spartańskim wychowaniu nie chodziło o wszechstronny rozwój jednostki, a o zapewnienie bezpieczeństwa ciągle zagrożonemu państwu.

Sukcesy wojskowe sprawiły, że Sparta zyskała ponadczasową sławę, a męstwo jej obywateli stało się legendarne.

Spartański system wychowania:

Po siedmiu latach dzieciństwa spędzonego w domu chłopcy opuszczali domy rodzinne i rozpoczynali wychowanie państwowe.
Mając 12 lat - trafiali do koszar, gdzie pod okiem opiekunów uczestniczyli w szkoleniu wojskowym.
Po ukończeniu 20 lat młodzieniec stawał się obywatelem i rozpoczynał trwającą 10 lat służbę wojskową.
Spartanie opuszczali koszary dopiero po ukończeniu 30 roku życia. Mogli wówczas zamieszkać w domu, jednak w dalszym ciągu podlegali ciągłym ćwiczeniom wojskowym, aż do ukończenia 60. roku życia.