W wyniku wojen w XVII w. zmieniły się następujące grancie Polski:

1) I połowa XVII w.:

W pierwszej połowie XVII w. Rzeczpospolita prowadziła silną ekspansję terytorialną na ziemie rosyjskie. W wyniku wojen toczonych z Rosją granice Polski rozszerzyły się na wschodzie. Tym samym doszło do powiększenia terytorium Polski do ok. 990 000 km². W 1619 r. Rzeczpospolita zawarła rozejm w Dywilinie. Na jego mocy uzyskała ona ziemie smoleńską, czernihowską oraz siewierską (ziemie te pozostały przy Polsce). Przynależność tych ziem do Polski potwierdził również pokój w Polanowie w 1634 r.
W XVII w. doszło do utraty przez Polskę ziem nad Morzem Bałtyckim. Polska utraciła znaczną część Inflant, które zostały zagarnięte przez Szwecję, co zostało potwierdzone na mocy pokoju w Starym Targu w 1629 r., a następnie w Sztumskiej Woli w 1635 r.
W 1637 r. Rzeczpospolita wcieliła do Polski Bytów oraz Lębork, co było możliwe po bezpotomnej śmierci książąt pomorskich.
W latach 1645-1666 w wyniku wojny trzydziestoletniej Polska uzyskało lenno w postaci ziem raciborsko-opolskich.
Po przegranej wojnie z Turcją, południowa granica Polski oparła się na rzece Dniestr.

2) II połowa XVII w.:

W wyniku licznych wojen prowadzonych przez Polskę w tym okresie doszło do utraty przez Polskę Zadnieprza (czyli Ukrainy po lewej stronie Dniepru) i Kijów i Smoleńsk, ziemie czernihowską oraz siewierską, co ustalono pokojem Grzymułtowskiego w 1686 r.
W wyniku pokoju w Oliwie (ze Szwedami) w 1660 r. doszło do utraty jeszcze większej części Inflant Polskich na rzecz Szwecji, a Polsce pozostała tylko ich południowa-wschodnia część z Dynenburgiem i lenno w Kurlandii.
Polska zrezygnowała z lenna w Prusach Książęcych na rzecz Brandenburgii (na mocy traktatów welawsko-bydgoskich).
Przejściowo na południu Turcy opanowali ziemie: bracławską, podolską, część kijowskiej oraz twierdzę w Kamieńcu Podolskim.