Przedstaw plusy i minusy udziału Rzeczypospolitej w Świętej Lidze.

"Połowa lat 80. XVII w. przyniosła Rzeczypospolitej i jej królowi, Janowi III Sobieskiemu, istotne zmiany. Państwo polsko- litewskie, przyjmując habsburską ofertę sojuszu przeciw Osmanom, a następnie dołączając do zawiązanej w marcu 1684 r. w Linzu Ligi Świętej, wyszło z izolacji politycznej. Uzyskało też realne wsparcie w swych zmaganiach z Turcją, które po wielu latach uwieńczone zostały sukcesem w 1699 r. Odzyskano wówczas wszystkie straty z 1672 r., czego – zauważmy – nie można powiedzieć o innych utraconych obszarach ani też nie udało się później powtórzyć. Niemała w tym zasługa króla i wytrwania Polski w Lidze Świętej. Niemniej sukces 1699 r. kupiony został za wysoką cenę. Rzeczpospolita na 15 lat związała się z jednym obozem politycznym, tracąc faktycznie swobodę manewru. Co więcej, zmuszona była potwierdzić w 1686 r. utratę ziem wschodnich na rzecz Moskwy, byle tylko przyciągnąć ją do sojuszu przeciw Osmanom. W kraju narastało też zniechęcenie przedłużającą się wojną, a brak efektownych sukcesów na miarę odsieczy wiedeńskiej – w tym przede wszystkim nieumiejętność odzyskania Kamieńca Podolskiego – podkopały autorytet króla wojownika."