Formy walki narodu polskiego z niemieckim okupantem w czasie II wojny światowej

Po klęsce w wojnie obronnej Polski (1939 r.) nasi rodacy nie pogodzili się z utratą niepodległości. Na obszarach znajdujących się pod okupacją niemiecką powstawały tajne organizacje niepodległościowe oraz oddziały partyzanckie. Bezkompromisowa postawa sprawiła, że Polacy znaleźli się w czołówce narodów europejskich walczących czynnie z niemieckim agresorem. Mimo ponoszonych codziennie ofiar (łapanki, publiczne egzekucje) w polskim społeczeństwie nie było przyzwolenia na jakąkolwiek współpracę z Niemcami.
Na terenie całego kraju tworzono tajne organizacje państwowe, podlegające Rządowi RP w Londynie. Powstające instytucje wchodziły w skład Polskiego Państwa Podziemnego (PPP), które obejmowało szkolnictwo, policję, sądy oraz organizacje zbrojne.
Do walki z niemieckim okupantem na równi z dorosłymi przystąpiła młodzież. Najliczniejszą organizacją młodzieżową działającą w podziemiu były Szare Szeregi.
Wydawano prasę podziemną oraz ulotki, na murach pisano antyniemieckie hasła, m.in. Pawiak pomścimy.
Młodzież kształciła się na tajnych kompletach, stworzonych przez Tajną Organizację Nauczycielską. W trakcie wykładów poznawali historię, literaturę oraz geografię swojego kraju. Zorganizowane przez TON tajne nauczanie na wszystkich poziomach obejmowało ponad 1 mln uczniów szkół podstawowych oraz ok. 100 tys. licealistów. W konspiracji działały również uczelnie wyższe (m.in. Uniwersytet Warszawski, Politechnika Warszawska, Uniwersytet Jagielloński).
Orężem Polaków w walce z najeźdźcą był również żart oraz piosenka. Wywoływały one uśmiech, poprawiały nastrój i ułatwiały przetrwanie w okupowanym kraju. Pomagały przetrwać brutalną codzienność czasu wojny.